Σύρμα-ο καιρός της πρίζας

Σου γράφω κάτι μαύρα γραμματα, σε σκονισμένα παλιόχαρτα…κάποτε έτσι ήταν η αρχές σε σελίδες των βιβλίων, θυμάσαι ρε.
Τώρα τα ίδια μαυρισμένα λόγια μου τα στέλνω με ασύρματο. Είναι γεμάτες πικρά η ώρες της οθόνης.
Κάθεσαι σε πιάνο και η σκακιέρα μπροστά σου κινεί τα πιονια στο μυαλό σου. Τα άψυχα ξυλά κρύβουν και αυτά σύρματα που τα χτυπάς με βία αλλά δεν είναι ηλεκτρικά μωρέ δεν είναι συνδεδεμένα με καμία εταιρία δεν είναι τίποτα και είναι το όλων.
Κάποτε αρκούσε αυτό το τίποτα για να σε πάρει το μεσημερι, να ακούσεις ,να γευτείς. Τώρα σου λένε μπαταρίες και οθονες, ταμπελες και ετικετες τι γεύση θα έχει ο ερωτάς τι ήχο κάνει το κορμί της.
Καρδιά μου τρελή κυνηγάς το αυτόνομο. Δεν θέλεις ενέργεια και επιστήμη, όμως γράφεις sms στον νεκροθάφτη για να του πεις τι να γράψει στην ταφόπλακα της κοινωνίας.
Δεν βλέπετε πια μπροστά σας καθάρματα της σιλικόνης και του βυριτιου…? Σκοτώνεται με πλήκτρα το κουράγιο. Με πλήκτρα κατακερματίζεται την ελευθερια, την παντιέρα του Άρη ,του Che. Το παρελθόν δεν καταγράφετε πια στην μνήμες των παιδιών. Μόνο σε ταινίες του αμερικανού.
Καλά που ψοφάμε σε λίγο και δεν θα σας δώσουμε την χαρά να παρασιτοζωειτε επάνω μας. Τι ευχή κάνω ε..? Μην τσιμεντοσεται το μνήμα μας δεν θέλουμε σιδεριες, και μπόγιες στο κουφάρι μας… αυτό ανήκει στο χώμα που το γέννησε ρε.. ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ.. ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ. Φωνάζω με την φωνή μου, εξων από μεγάφωνα και chat, εκτός του zeppelin…ίσως εκτός της εποχής μου. Από το δικό μου κάστρο από λάσπη ,λουλούδια ιδρώτα ,αίμα και φάρμακα ,ναρκωτικά συνθετικά, υφάσματα, αφίσες από τοίχους της Πανεπιστήμιου, βότσαλα ξυλά κιθάρες και βινυλια. Σας λείπει η αγάπη και δεν βλέπετε τους ζητιάνους γύρω μου. Αυτή είναι η δική μου παρέα. Δεν κάνω copy paste την κατάντια σας μόνο κάνω βουτιά «στού κόσμου την ψίχα». Ναι Νικολα, ναι ρε Παυλο.. το δικό σας παρελθον γουστάρω.

Μου ειχε λειψει αυτο

Χαιδεψε με να κοιμηθω, κοιτα με παιξε μετα μαλλία μου κανε με να σε ερωτευτω αποψε που αφησα τα πρεπει. Πισω απ τα ματια μου κρυβετε ενα ευχαριστω. Γοργα σου λεω σ’ αγαπω φοβαμαι μην σε χασω. Κλειδωνω την πορτα κρυφοκοιταω κατω απο τα σκεπασματα μηπως εφυγες μεσα στο σκοταδι. Νιωθω το σωμα σου διπλα στο δικο μου.τους χτυπους της καρδιας σου την ανασα σου. Ακουμπαω το χερι μου στο στηθος σου. Τι νυχτα που μου χαρισες… συγκρινεται με οαση στην ερημο μονο με ονειρο. Μην τελιωσει το βραδυ αυτο ποτε αγαπη μου. Ξερεις τι ειναι να μην σβηνει η εικονα σου ξερεις τι ειναι να μην ξεχνουνται τα ματια σου. Καταλαβενεις τι σημαινει να ακουω παντου την φωνη σου, το γελιο σου τα πειραγματα σου. Φωτισε τον δρομο μου, ταρακουναμε οταν πεφτω στην ληθη, ξυπναμε οταν κοιμαμε κανε με να ονειρευτω στεκοντας ορθιος κοιτοντας σε. Ενα μικρο παιδι ειμαι και πρεπει να μου φωναξεις οτι με αγαπας αλλιως ..συνεχεια θα με βλεπεις να τρεχω και να λερωνομαι με λασπη και γρασιδι. Αγαπαμε πριν λαθεψω, αγαπαμε πριν λησμονισω και την τελευταια λαμψη του γυναικειου προσωπου. Δειξε μου οτι εισαι το αληθινο το προσπελασιμο το δυνατο το βαθυ το αιωνιο το παν!

(Γραμμενο για την ελενη στα 27)
13.140-240=ΠΙΣΩ

ατιτλα και αλλο ενα…

ατιτλο (ισως να μαι γω)

Φαντασου μια εικονα
αναψε το φως
κοιτα το ακροκεραμο
ειναι πανω του καθησμενο ενα χελιδονι
δεν φευγει τον χειμωνα
δεν πετα το καλοκαιρι
καθεται παντα μονο
αναδευεται νευρικα
ονειρευεται και τα ματια του λαμπουν

τα καλα παιδακια

γιναμε ολοι τα καλα παιδια
με πιανο και γαλλικα
μας πηγανε και στις ουρσουλινες
ισως παψαμε να ζουμε με ινσουλινες
με καλα λογια μετρημενα και ζυγισμενα βλεμματα
κραταμε τα προσχηματα πισω απο ψυχικα προσχοματα και σκεφτομαστε τι θα πει κοσμος..
περασε ο καιρος μαλακα..ξυπνα και μυρισε το καφε που λενε και οι φιλοι μας περα στο ατλαντικο.
Ο κοσμος σε προσπερνα γιατι εισαι ενας ακομα στο σωρο. Γινε διαφορετικος επιτελους ρε συ. Γινε ανθρωπος. Ξερω στο σχολειο σε ταραζε ο διπλανος στην φαπα και συνιθισες. Περασε ο καιρος του ναι, γιαυτο ειμαι αυτος που κομιζει το οχι.

Ατιτλο
Πες μου μια λεξη
Να κανει ρημα με το ποιημα
Πες μου μια λεξη
Να σβησει την σκεψη
Πες μια προταση
Να την γραψω στο τοιχο
Πες μου τι σκεφτεσαι
Να μαθω να μιλαω
Κλαψε μπροστα μου
Να μαζεψω αγιασμο
Ματωσε αποψε για τελευταια σου φορα
Ισως μαθω να κλεινω τις πληγες σου
Κοιτα μπροστα
Σου αναψα τα φωτα
Βρες το δρομο μου
Ολη νυχτα τον ασφαλτονα,του περασα γραμμες. Μονοδρομο τον εκανα μην τυχει και θελησεις να γυρισεις πισω
Γιατι δεν θες κανεναν? Απλωσε τα χερια.
Ουρλιαξε ,πόνα δυνατα εκοφαντικα…
Παλεψε με τουτη την νυχτια
Νικησε για μενα
Εβαλα στοιχημα oτι μπορεις
Ενεχυρο εβαλα την ματια σου

Φιλος

Λεξη αγια, λεξη με νοημα που λεξεις δεν κρατανε
Φιλος, ενας καθρεφτης που δειχνει..
Ψεγαδια, αληθειες ψεμματα.
Το αλλο σου κομματι ,αυτο που σου λειπει αυτο που ο θεος φωλιασε μεσα σου, και μονος δεν μπορεις να θρεψεις
Πρεπει να σε βοηθησει καποιος αλλος να το ανακαλυψεις.
Και ειναι αμοιβαιο
Γιαυτο τα νοηματα δεν ειναι τιμολογιμενα.
Δεν ειναι για αγορα. Ειναι χαρισματα
Ειναι δωρα
Δεν προσπαθεις να βρεις φιλους νομιζω, σε βρισκουν αυτοι. Μεσα στην υλη του κοσμου που στροβιλιζετα αιωνια εκει καπου στο ενδιαμεσο υπαρχει η συναντηση το αυλο αυτη η δυναμη που ψαχνουν οι επιστημονες.
Εκει βρισκεται ο θεος.
Γιαυτο σου λεω…μεσα στην χαβρα του κοσμου ταλαντευομαστε
Μεχρι να ερθει ο ρυθμος και να αρχισεις να χορευεις.
Φιλος
Μια λέξη που σε αφηνει να γαληνεψεις να ξεχαστεις. Ισως και να ελπισεις
Δεν μας σπρωχνει η μοναξια στους φίλους. Ειναι κατι το αλλο. Ισως κατι το βαθεια ερωτικο.
Η πρωτη δυναμη του συμπαντος. Αυτο που ενωσε τα παντα πριν ακομα υπαρξουν.
Τα λόγια του φίλου αντιχουν μέσα σου πριν μιλήσει
Οι φίλοι ειναι δασκαλοι και μαθητουδια
Γιαυτο σε γεμίζουν
Ειμαστε ολοι τοσο κενοι χωρις αυτους
Αυτοι μας σερνουν στην αταξια και ειναι αυτοι που μας τραβανε οταν το παρακάνουμε..
Φ:ωλια
Ι:δεων
Λ:έξεων
Ο:νείρων
Σ:υναντηση
Και χιλιαδες αλλα πραγματα
Η αναγκη να δεις να γίνεις παιδι ,να δείξεις οτι εισαι αντρας
Οι αντρες αφήνουν μονο τους φίλους να δουν οτι κλάινε.
Μονο το φιλαρακι μου ξερει αληθειες που δεν ειπα σε κανενα, αυτος ξερει πόνους ονειρα ψέμματα λύπες χαρες.
Δεν με κρίνει ουτε με ζυγιζει με δεχεται ετσι πώς ειμαι
Και λεει οτι ειμαι καλο παιδι οταν οι αλλοι με μαλώνουν