ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ…

Αγάπη 2001

Ψάχνω την αγάπη στα χρόνια της χολέρας. Το αληθινό στα παζάρια των εμπόρων με τις φουσκωμένες λιπαρές κοιλιές. Που να σαι συ ω φωτεινό μου πρόσωπο; Μορφή χαμένη είσαι μέσα στους υπόνομους τους και από κει φεγγοβόλας σπάζοντας τα δάκρυα των άστεγων, θλιμμένη, δώσε εσύ το χέρι σου λουλούδι ανθισμένο και πρόσφερε τους χάδι μέσα από το δικό σου συρματόπλεγμα. Τις λάσπες τους μου τις πασάρουν για φάρμακο. Κατάρα. Αιώνια κολλημένος φαντάζει ο χρόνος και συ εκεί να καταναλώνεσαι –μακριά μου- από αδηφάγα μάτια που σε γδέρνουν και ντύνονται με το ματωμένο σου ψέμα. Άσε με να έρθω κοντά σου, να ξεπουληθώ στα μάτια σου να καώ και να λευτερωθώ, να τραυλίσω μερικές λέξεις που τις ακούς στα φιλμ μελό και γελάς. Να γίνω ρεζίλι γονατίζοντας και κλαίγοντας μπροστά σου στα ορθαδικα ζητώντας ένα σ’αγαπω .. τέλος

ΔΡΟΜΟΣ

Σε βασάνισα πολύ μικρή μου σκέψη και τώρα με εκδικείσαι.

Με έχει φυλακίσει η σκόνη που σηκώνει το βαρύ και συρτό μου βάδισμα

Βαδίζω σε δρόμο μακρύ. Μια ατελείωτη ευθεία, και κοιτώ τις πλευρές του δεξιά, αριστερά. Ψάχνω μες τα πρόσωπα την δική σου μορφή

Εύχομαι να με τυφλώσει η λάμψη των ματιών σου, να ακούσω την φωνή σου στο τελευταίο μου βήμα.

Αποζητώ το άγγιγμα σου, να ακούσω τα λόγια σου να μου δίνουν κουράγιο και τα μάτια σου να δακρύζουν με την λύπες μου, να γεμίζουν αστερία με τις χαρές μου.

Και εκεί στην άκρη του δρόμου μου να σκύψω για να κόψω δυο λουλούδια αυτά που τόσο καιρό πότιζα με τον ιδρώτα μου..

<a href=”http://www.sync.gr/claim/g5GPLml8ba02″ rel=”sync”></a>

Ωραια μερα

Σημερα στο τρολλευ μπηκε μια κοπελα. Χαμογελουσε και μιλουσε ευγενικα σε ολους. Ζητουσε συγγνωμη για να περασει και να κατσει. Το προσωπο της ειχε εκφρασεις παιδικες. Χειρονομουσε με μια αθωότητα που δεν βλεπεις πια. Εκατσε μπροστα μου. Κοκκινα μαλλια, βαμμενα. Χαμογελουσα αθως την κοιταζα να ανατριχιαζει οταν φυσαγε απ’ το παραθυρο.

Ηταν μια ωραια μερα σημερα.

Δυο ..απανωτα!

ΧΑΜΕΝΟΣ ΓΥΡΝΑΣ

Όταν χαμένος γυρνάς στα δρομάκια τους τα χέρια που σε οδηγούν σε άλλους κόσμους , σου κλέβουν μια ακόμα πνοή.
Το χέρι που θέλεις λείπει και συ καταναλώνεσαι, πεθαίνεις και μαζί σου πεθαίνει και η ελπίδα να πετάξεις έξω από το κελί.
Η φυλακή που είσαι κλεισμένος φαντάζει τώρα παράδεισος, γιατί ο κόσμος έξω σε τρομάζει.
Ο κόσμος που σε βάλανε σε τρυπάει σαν βέλος ερωτικό.
Μετανιώνεις για όλα και τα ξανακάνεις πάλι για να πάρεις το πόνο του μυαλού σου και να ματώσεις. Έτσι έχεις μια δικαιολογία να ουρλιάξεις.
Πάντα χαμένος φεύγεις για ταξίδια σκοτεινά μακριά από τον εαυτό σου..
Ποτέ θα γυρίσεις από το παράλογο?
Ποτέ θα κλείσεις τα ψεύτικα στόματα?
Θες να μάθεις , να δώσεις αλλά ποιος θα σε διδάξει?
Ποιος θα αγαπήσει τα σκοτάδια σου?
Άνοιξε την σκέψη σου και πλήρωσε με αυτήν αυτά που σου χρωστάνε.
Ξεπλήρωσε την αμαρτία σου στα διόδια του ταξιδιού που κανείς κάθε ώρα.
Ακριβή η ζωή που σου χαρίστηκε, ακριβή και η διαδρομή για να γυρίσεις πίσω. Τίποτα δεν είναι τζάμπα.. δεν θα είχε πλάκα, με ακούς.

Αναζήτηση

Ποσά σκοτάδια να χωρέσουν στα κουτάκια που κρύβεις στην καρδιά σου
Πόσο σκοτάδι να χαθεί στο φως των ματιών σου.
Δώσε μου ζωή.
Πάρτη πίσω.
Δώσε μου θάνατο
Κάνε με να ζήσω
Δώσε ένα λουλούδι
Κόψε το
Τρέξε μαζί μου
Σταματά στο όριο, χαμογέλασε και πέσε στο άπειρο
Άνοιξε τις κλειστές πόρτες μπροστά μου, και γονάτισε μπροστά στα είδωλα του κόσμου και ούρλιαξε με την γύμνια τους