Το σπιτι μας

Χωρος ελευθερης εκφρασης και δημιουργιας

Ερωτάς

Γιατί μιλούν για αυτό με χαρά;

Γιατί;

Γιατί όλοι τρέχουν ξοπίσω της;

Γιατί;

Αφού πονάει τόσο ,αφού σε ξεριζώνει σε κατασπαράζει σε καταλαμβάνει και με ψευδαισθήσεις σε εξαπατά

Νομίζεις ότι ζεις αλλά είναι μια παρένθεση μέχρι το επόμενο ταξίδι σου. Πηγεμός χωρίς γυρισμό που θέλεις τόσο και αποζητάς συνεχώς.

Χάνεσαι με στα μάτια της λες..

Παγώνεις όταν σε κοιτά , δεν ξέρεις τι να πεις και όμως όταν την φαντάζεσαι το τέρας που σε τρώει ηρεμεί.

Ο άγγελος που σου κρατάει το χέρι σε βυθίζει τώρα βαθιά μέσα στην λίμνη της φαντασίας σου. Τώρα μπορείς να της πεις , να της αποκαλύψεις τα πιο μεγάλα σου μυστικά

Τώρα παρατηρείς τις ψυχές σας να ενώνονται.

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλα ήταν ψέμα.

Το χέρι που σε κρατούσε σαπίζει. Πέφτεις. Τα σαπισμένα κομμάτια τρέφουν το τέρας. Οι σκέψεις σου κατακρεουργούν τα σωθικά. Νιώθεις ότι τρελαίνεσαι. Όμως δεν είναι τίποτα , απλώς της ξαναείδες.

(γραμμενο μεσημερι που εβρεχε)

Φεβρουαρίου 17, 2009 Posted by | ποιηματα | 1 σχόλιο

TRUE OR FALSE

Πραγματικότητα

Ξύπνησα και τώρα το μισώ το όνειρο μου.

Με άφησε να πεθάνω..

Ρίζες κόντες , προσευχή αντιγραμμένη.

Κλεφτής η σκέψη , τσεκούρι στο λαιμό. Μίσος τώρα η ελευθέρια.. Πόνος , ψέμα.

Η παρακμή αποθεώνεται.

Ξεπέφτουν τα πάντα.

Είδωλα σε γεμίζουν. Σύμβολα που ταυτίζεσαι.

Ξηλώνονται τα ράμματα. Αίμα πηχτό τρέχει , χύνεται κρύο , μαύρο όπως η ψυχή τους.

Δεν μπορώ. Θέλω να φύγω , όμως δεν μπορώ να πατήσω κάτω ούτε και να πετάξω. Βρομιά , πτώματα βασανίζομαι να αναπνεύσω , φοβάμαι να κοιμηθώ μήπως και δω Όνειρο καλό. Μήπως και πεθάνω προσπαθώντας να κοιτάξω σπασμένο γυαλί κατεστραμμένο είδωλο.

(οι πρωτες ιδεολογικες αναζητησεις γραμμενο στα 19 μου)

Άδεια

Η ψυχή σου τώρα άδεια.

Κουβάς χάλκινος με τρυπά στον πάτο δεν συγκρατεί τους όγκους , μόνο λίγο νερό.

Για να σκουριάσει το μέταλλο που σου έφερνε γούρι.

(Γραμενο σε πακετο τσιγαρα στο λεωφορειο)

Ιανουαρίου 22, 2009 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Τραγούδι για σένα

Είμαι δω να ακούσω την λύπη την μεγάλη να αφουγκραστώ τον πόνο.

θα είμαι εκεί να ζεσταθείς να γαληνέψεις και μόλις ξεθυμάνεις μια ανάσα να μου κλέψεις.

Μόλις φύγεις και πάλι μόνος θα ‘με μόλις χαθείς και πάλι το σκοτάδι θα με πάρει δεν θα βρίσκω λέξεις να γεμίσω το ποτήρι μου. Κάποτε τα φιλιά σου έφταναν, τώρα κλαίω μόνος και πάντα μόνος είμαι.

Ποτέ δεν θα φύγω, δεν θα σε αφήσω

Σωστό η λάθος δεν γνωρίζω. Μόνο ότι σε αγαπάω και πάντα ελπίζω.

Ποτέ πια θα είμαι ο ίδιος?.. με άλλαξες πολύ, και τώρα με πληγώνει το πιο λίγο..

Έλα να με σώσεις τώρα που πονάω. Σε μικρά σοκάκια ξενυχτάω με τους περαστικούς κουβέντες γυρεύω για να σε ξεχάσω.

Μάταια συνεχώς πηγαίνω σε δρόμους που δεν είσαι. Δεν πρόκειται να έρθεις να με βρεις. Σε έχασα το βράδυ της γιορτής στον κόσμο μέσα.

Στα σκαλιά που μιλάω καθόσουνα τα βράδια με ένα βιβλίο αγκαλιά και μένα σε μια άκρη. Τώρα έχω στα μάτια μόνο λύπη το άγγιγμα από σένα πιο πολύ από ποτέ μου λείπει.

Ποτέ δεν θα φύγω, δεν θα σε αφήσω

Σωστό η λάθος δεν γνωρίζω. Μόνο ότι σε αγαπάω και πάντα ελπίζω

Ποτέ πια θα είμαι ο ίδιος?.. με άλλαξες πολύ, και τώρα με πληγώνει το πιο λίγο..

Ιανουαρίου 22, 2009 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ…

Ζω

Λύγισα πλέον ….

Οι ίδιες παραστήσεις.

Θέατρο του παράλογου δεν έχω όμως ρόλο ούτε είμαι θεατής …..

Σύρματα με κρατούν στην μέση.

Με τραβούν από την μια άκρη στην άλλη ,από στιγμή σε στιγμή σκίζομαι. Όταν δεν θα αντέχω άλλο θα αφεθώ στην μοίρα μου.

Να κλάψω δεν μπορώ.

Να μιλήσω δεν μπορώ.

Να σκεφτώ δεν μπορώ.

Ο χωρισμός μου θα με αναστήσει.

Ο θάνατος είναι γλυκός , ο πόνος μου αποκαλύπτει την νύχτα που με σκέπαζε. Μετρώ τα άστρα, τα μάτια μου στην άμμο λαβα που στην θαλπωρή της ζω. Ζω.

(λιγο πριν μπω στο στρατο στα 20)

Αδιέξοδο

Γιατί να κλαις στο αδιέξοδο.

Περπατάς με σύντροφο τον εαυτό σου.

Σου σκουπίζω τα δάκρυα , σε κοιτώ στην μοναξιά σου. Καις. Φωτιά στα πνευμονία σου.

Σκοντάφτεις , πέφτεις το κορμί σου αφήνει σημάδι στο χώμα. Δεν σηκώνεσαι δεν θες να κουνηθείς έχεις χαθεί στις μαύρες σκέψεις σου. Σε βοηθάω. Θέλεις να ουρλιάξεις να φωνάξεις , όρθιος τώρα σκύβεις να ακουμπήσεις το πεσμένο σου κορμί , θέλεις να προχωρήσεις αλλά το μυαλό σου μένει πίσω.

Πως θα προχωρήσω έτσι… Ρώτας τι να απαντήσω. Δεν ξέρω , αυτό που ξέρω με κατάντησε έτσι. Κοιτώ τόση ώρα τον καθρέφτη και η γυαλάδα του με κόβει το αίμα μου το αίμα του συναντώνται αλλά η ένωση λήψη , η εξίσωση χωρίς αποτέλεσμα.

Λείπεις.

Εσύ μου λείπεις για να βγω από το δάκρυ , το δάκρυ που δεν έπεσε ακόμα κάτω.

Τα δεσμά δεν έλιωσαν ακόμα. Σου φωνάζω αλλά δεν ακούς μόνο με κοιτάς. Παράπονο. Τρέμω κρυώνω μες το μυαλό μου πάγος.

Θα σπάσει? Μέχρι να πέσω σε λήθαργο εκεί θα ξαναρχίσουν όλα… Βίαιος κύκλος , στις άκρες του ξυραφιά…

(για τον ντινο τον απατσι)

Δεκεμβρίου 9, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

2 AKOMA..

Κελί

Τα όνειρα μου φεύγουν σαν ταξιδιάρικα πούλια.

Γυρίζουν μόνο για να γεμίσουν τις κόχες του άδειου δωματίου σου , φωλιάζουν στην κενή σου ψυχή. Τόσο βαθιά που δεν μπορείς να τα διαβάσεις.

Το χελιδόνι έκατσε στα βλέφαρα σου , πίσω από τα κάγκελα σου έδωσε ένα λουλούδι.

Το σφήνωσες ανάμεσα στα τούβλα και αυτό τώρα ζει με την αγωνιά σου και τον ιδρώτα σου που τρέχει στο σκελετωμένο σου κορμί κάθε βράδυ.

Όμως η μυρωδιά του αποπνικτική. Μυρίζει σκλαβιά φεύγουν τα πέταλα του , λικνίζονται στο καθαρό αέρα του κόσμου. Βουτάς να τα πιάσεις , δεν μπορείς.

Πριν πληγωθείς τραβιέσαι ξανά στον κόσμο σου.

(γραμμενο για τα κελια στον κορυδαλλο)

Αϋπνία

Τα βράδια που δεν μπορείς να κοιμηθείς , η θολή μου εικόνα ξεπροβάλει μέσα από τον απέναντι καθρέφτη.

Με κοιτάς που χαμογελάω μελαγχολικά.

Σου δίνω το τελευταίο μου λουλούδι τυλιγμένο σε εφαρμοστές γάζες.

Το ακούμπησα στο ξύλινο σου κομοδίνο.

Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την μορφή σου, τα ξανθοκόκκινα μαλλιά σου φωτιές γαλήνιες πάνω στο μαύρο μαξιλάρι σου.

Τα χέρια σου φτερά σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι σου μοιάζεις τώρα με βυζαντινή εικόνα.

Έχεις τραβήξει το βλέμμα σου από πάνω μου. Παραμένω ξεθωριασμένος , κουλουριασμένος στην γωνία μου , κοιτώ το παγωμένο, αιώνιο δάκρυ σου στο μάγουλο μου…

(για σενα ευακι μου)

Δεκεμβρίου 4, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Οχι μεγαλα..χωρις γαλα


Στο κέντρο

Μπες τώρα φίλε παλιέ, και δώσε μου το κιτρινισμένο φύλλο του λουλουδιού που οι ρίζες του πνίγουν τώρα την καρδιά μου.

Άπλωσε το χέρι σου και στο λειψό μου σώμα ρίξε μόνο ένα φύσημα συμπόνιας.

Δες με να αφήνομαι στο τυφώνα των συναισθημάτων ,τα χείλη των φίλων ψελλίζουν λόγια παράξενα, και χιλιοειπωμένα.

Κοιτάζω το ποτήρι μου.. εκεί βρίσκω τις ερωτήσεις της ψυχης, και με μια γουλιά τις χάνω….και ο ανίερος κύκλος δεν σταματά….

Κάθε μου κομμάτι πεθαίνει κάθε μέρα και γεννιέται με την μεταχειρισμένη, λερωμένη μου ελπίδα…και ο ανίερος κύκλος δεν σταματά….

Κάνω πάντα πίσω, πάντα απομακρύνομαι από μένα.

Κοιτώ πίσω από το γερμένο μου κορμί και νιώθω υπερηφάνεια ενώ εσύ που με σκότωσες τώρα φτιάχνεις σχήματα στο πικρό καπνό του τσιγάρου και γελάς με το γέλιο που εχασες, ψαχνοντας το….

Όνειρο

Σιχαίνομαι τον κόκκινο ουρανό.

Έντομα σέρνονται κάτω από το δέρμα μου.

Γαμημένα φτερά φύτρωσαν στην πλάτη μου δεν είναι Όνειρο…

Θεραπεία

Όλοι εσείς που με κοιτάτε από μακριά και σιγοψιθυρίζεται ακαταλαβίστικα λόγια, στοχάζομαι ότι φοβάστε την βρωμά των σκέψεων μου.

Τραβιέστε μακριά μου για να μην σας λασπώσω με το αίμα που τρέχει από τις πληγές που άνοιξα όταν απέβαλα τα όνειρα μου. Ύμνος σε κηδεία τα τραγούδια μου. Θυμωμένη θεραπεία από την χολέρα σας.

Νοεμβρίου 5, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | 2 σχόλια

ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ…


Αγάπη 2001

Ψάχνω την αγάπη στα χρόνια της χολέρας. Το αληθινό στα παζάρια των εμπόρων με τις φουσκωμένες λιπαρές κοιλιές. Που να σαι συ ω φωτεινό μου πρόσωπο; Μορφή χαμένη είσαι μέσα στους υπόνομους τους και από κει φεγγοβόλας σπάζοντας τα δάκρυα των άστεγων, θλιμμένη, δώσε εσύ το χέρι σου λουλούδι ανθισμένο και πρόσφερε τους χάδι μέσα από το δικό σου συρματόπλεγμα. Τις λάσπες τους μου τις πασάρουν για φάρμακο. Κατάρα. Αιώνια κολλημένος φαντάζει ο χρόνος και συ εκεί να καταναλώνεσαι –μακριά μου- από αδηφάγα μάτια που σε γδέρνουν και ντύνονται με το ματωμένο σου ψέμα. Άσε με να έρθω κοντά σου, να ξεπουληθώ στα μάτια σου να καώ και να λευτερωθώ, να τραυλίσω μερικές λέξεις που τις ακούς στα φιλμ μελό και γελάς. Να γίνω ρεζίλι γονατίζοντας και κλαίγοντας μπροστά σου στα ορθαδικα ζητώντας ένα σ’αγαπω .. τέλος

ΔΡΟΜΟΣ

Σε βασάνισα πολύ μικρή μου σκέψη και τώρα με εκδικείσαι.

Με έχει φυλακίσει η σκόνη που σηκώνει το βαρύ και συρτό μου βάδισμα

Βαδίζω σε δρόμο μακρύ. Μια ατελείωτη ευθεία, και κοιτώ τις πλευρές του δεξιά, αριστερά. Ψάχνω μες τα πρόσωπα την δική σου μορφή

Εύχομαι να με τυφλώσει η λάμψη των ματιών σου, να ακούσω την φωνή σου στο τελευταίο μου βήμα.

Αποζητώ το άγγιγμα σου, να ακούσω τα λόγια σου να μου δίνουν κουράγιο και τα μάτια σου να δακρύζουν με την λύπες μου, να γεμίζουν αστερία με τις χαρές μου.

Και εκεί στην άκρη του δρόμου μου να σκύψω για να κόψω δυο λουλούδια αυτά που τόσο καιρό πότιζα με τον ιδρώτα μου..

<a href=»http://www.sync.gr/claim/g5GPLml8ba02″ rel=»sync»></a>

Οκτωβρίου 26, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | 2 σχόλια

Δυο ..απανωτα!

ΧΑΜΕΝΟΣ ΓΥΡΝΑΣ

Όταν χαμένος γυρνάς στα δρομάκια τους τα χέρια που σε οδηγούν σε άλλους κόσμους , σου κλέβουν μια ακόμα πνοή.
Το χέρι που θέλεις λείπει και συ καταναλώνεσαι, πεθαίνεις και μαζί σου πεθαίνει και η ελπίδα να πετάξεις έξω από το κελί.
Η φυλακή που είσαι κλεισμένος φαντάζει τώρα παράδεισος, γιατί ο κόσμος έξω σε τρομάζει.
Ο κόσμος που σε βάλανε σε τρυπάει σαν βέλος ερωτικό.
Μετανιώνεις για όλα και τα ξανακάνεις πάλι για να πάρεις το πόνο του μυαλού σου και να ματώσεις. Έτσι έχεις μια δικαιολογία να ουρλιάξεις.
Πάντα χαμένος φεύγεις για ταξίδια σκοτεινά μακριά από τον εαυτό σου..
Ποτέ θα γυρίσεις από το παράλογο?
Ποτέ θα κλείσεις τα ψεύτικα στόματα?
Θες να μάθεις , να δώσεις αλλά ποιος θα σε διδάξει?
Ποιος θα αγαπήσει τα σκοτάδια σου?
Άνοιξε την σκέψη σου και πλήρωσε με αυτήν αυτά που σου χρωστάνε.
Ξεπλήρωσε την αμαρτία σου στα διόδια του ταξιδιού που κανείς κάθε ώρα.
Ακριβή η ζωή που σου χαρίστηκε, ακριβή και η διαδρομή για να γυρίσεις πίσω. Τίποτα δεν είναι τζάμπα.. δεν θα είχε πλάκα, με ακούς.

Αναζήτηση

Ποσά σκοτάδια να χωρέσουν στα κουτάκια που κρύβεις στην καρδιά σου
Πόσο σκοτάδι να χαθεί στο φως των ματιών σου.
Δώσε μου ζωή.
Πάρτη πίσω.
Δώσε μου θάνατο
Κάνε με να ζήσω
Δώσε ένα λουλούδι
Κόψε το
Τρέξε μαζί μου
Σταματά στο όριο, χαμογέλασε και πέσε στο άπειρο
Άνοιξε τις κλειστές πόρτες μπροστά μου, και γονάτισε μπροστά στα είδωλα του κόσμου και ούρλιαξε με την γύμνια τους

Οκτωβρίου 7, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε

Τελωνείο

Στο τελωνείο του κόσμου κάθομαι μόνος.
Οι πληγές που δεν κλείσανε οι αποσκευές μου στα σύνορα.
Αυτή η μια ,η κάθε μια δεν θα έρθει πια.
Πέρασε πριν από μένα.
Με ξέχασε
Τα αστερία που κοιτούσε είναι οι βαλίτσες που στοιβάζω στο κενό μου.
Δώσε μου τα μάτια σου για να φωτίσω τον μακρύ μου δρόμο.
Το ταξίδι που διάλεξα, συνεχές κύκλος , δεν βγάζει πουθενά, παρά μόνο στο σημείο που ξεκίνησα.
Με συγχωρείς που τώρα πια δεν κλαίω.
Σταμάτησα να αγαπώ τον εαυτό μου, και ξέχασα να δώσω διαβατήριο στα αισθήματα.
Παράνομα περνώ στην σκοτεινή πλευρά, δεν ξέρω αν ποτέ θα γυρίσω, μάλλον χάθηκα πια.

Σεπτεμβρίου 22, 2008 Posted by | ποιηματα | 4 σχόλια

Η πόλη

Ρακένδυτε άγγελε, παίξε την μικρή σου φυσαρμόνικα στην γωνία του δρόμου και πες μας πως έπεσες εδώ.
Πες μας γιατί φοβάσαι τον χειμώνα και αγάπησες τα καλοκαίρια μας.
Τι σε έφερε εδώ, και πως έχασες τον δρόμο από τα σύννεφα.
Κρυώνεις, ζεσταίνεσαι σαν και μας σε αυτήν την πόλη, αλλά ποτέ δεν θα είσαι σαν και μας…το ξέρουν και στο λένε με τα μάτια.
Έμπλεξες -το ξέρω- τα φτερά σου στα ραδιοκύματα των κινητών και στα πλοκάμια των δανείων, των πιστωτικών τα δόντια. Η μήπως οι αρρώστια μας σε έφερε εδώ να μας θυμίσεις ότι όλα τελειώνουν μόλις πεθάνει το όνειρο.
Τα μικρά παιδία που ακόμα λυπούνται, κάποια στιγμή θα σε πουλήσουν στα τετράδια για να χωρέσεις σε μια ιστορία, στην διήγηση σε μια παρέα.
Σε μανιφέστα εθνοσωτήρων θα είσαι το λαβράκι, σε διαφημίσεις το κακό παράδειγμα…και αυτή που ξέρουν τραβιούνται πιο πέρα.
Μάλλον τους τυφλώνει το φως των ματιών σου, το γέλιο σου που σαν σπάνιο φυλακτό ξεπούλησες.
Δεν φταίμε εμείς έτσι?
Έτσι θέλουμε μάλλον να νομίζουμε. Εμείς όμως δεν ταρακουνήσαμε τον ουρανό, εμείς δεν ανακατεύουμε την θάλασσα. Μήπως εμείς δεν τραβήξαμε το σύννεφο σου από τα ποδιά σου…
Σε κοιτάμε στην άκρη τον πεζοδρομιών και αλλάζεις μορφή. Σε κάθε μάτια είσαι ένα μικρό παιδί με χαρτομάντιλα και μεμιάς γέρος μεθυσμένος από τα φώτα τις πόλης το βράδυ στο μικρό παγκάκι στην πλατειά μου. Μικρό κορίτσι με λουλούδια στο φανάρι και μετά μετανάστης με μπαγκάζια στο λιμάνι.
Ίσως σε τύφλωσαν τα καθρεφτάκια των κατακτητών τις δύσης, ίσως ξέφτισαν αυτά που πίστευες και έπεσες εδώ.
Δεν μας τα είπαν καλά φαίνετε φίλε. Τι φέρνει το κάθε βρώμικο πρωινό? Βήχα και δάκρυ στους δρόμους τους, πόνο τα βράδια, μοναξιά και λυγμό.

(γραμμενο για τους μεταναστες, αστεγους κτλ αυτης της πολης)

Σεπτεμβρίου 17, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | 2 σχόλια

γράμμα

Κάνω ένα ακόμα ταξίδι καβάλα στο τυχερό σου αστέρι. Κάνε μια ευχή και θα πέσω στην πιο μεγάλη σου αγκαλιά. Κάνε ένα βήμα πίσω για να σε δω ολόκληρη, θαρρείς και είσαι η πιο μεγάλη εικόνα, νιώθω τόσο μικρός μπροστά σου. Αδύναμος και μόνος σε αυτόν τον απέραντο κόσμο, τον κόσμο σου, τον κόσμο των ματιών σου.
Ανάξιος στέκομαι ξανά δίπλα σου. Πες μου μονάχα μια λέξη, ποτέ μου δεν ζήτησα πολλά. Μην μου πεις σ’αγαπω τώρα, μετά μπορεί να μετανιώσεις. Κάτσε χωρίς να μιλάς όπως τα λουλούδια στο βάζο στο τραπεζάκι τις πλατειάς μου. Μην φοβάσαι μην μαραθείς σε αυτόν τον ξένο κόσμο, θα είμαι εκεί ,πάντα εκεί. Μην τρέξεις μακριά μου τώρα που αφέθηκα σε όνειρα και θάλασσες. Μην τρομάξεις τώρα που άνοιξα το στήθος μου και βγαίνουν χελιδόνια τα λόγια μου. Πετούν για να φωλιάσουν στο κενό σου να γεμίσουν το κόσμο μας, αυτόν που μας έκλεψαν. Μπορεί να ξεψυχήσω εδώ μπροστά στον κόσμο και να ρεζιλευτώ. Ίσως μετά από όλα μου τα χρόνια να έμεινα παιδι, ενας ηλίθιος ακόμα μέσα στην μάζα του κόσμου. Είμαι όμως ευτυχισμένος με το φάρμακο μου, αυτές τις κουκίδες που έγραψα στο κιτρινισμένο αυτό χαρτί. Μούσα είσαι και ερινύα κάθε φορά που ξεθάβω τον μικρό μου εαυτό για να στο δείξω. Γράφω ένα γράμμα απόψε για σένα, θέλω να σου δώσω κάτι ακόμα. Να το έχεις να το αγαπάς όπως τα πούλια αγαπούν τον ουρανό και τα αστέρια την νυχτιά. Έτσι αγαπώ , δεν ξέρω αν έκανα λάθος να σε περιβάλω με λέξεις και προτάσεις αλλά όταν είμαι κοντά σου θέλω να ρεμβάζω, να σιωπώ…μήπως σε κουράσω με τα λόγια μου μήπως δεν μπορείς να μου απαντήσεις και σωπάσεις. Να είμαστε μαζί και ας είμαι στην σιωπή. Δεν θέλω να χαλάσω την εικόνα. Εικόνες, μυρωδιές και ήχοι. Μια σύνθεση γεμάτη αγάπη χωρίς λόγια είναι η παρουσία σου. Παρατηρώ και τα λόγια σου φυλαχτό, ο καπνός από το τσιγάρο σου φουσκώνει τα στήθια σου, μια σταγόνα ιδρώτα τρέχει στους δρόμους του προσώπου, Κλείνεις τα μάτια σου και σκέφτεσαι. Μετά από όλα αυτά τι να τα κανείς τα λόγια αγάπη μου?

(Για ολες σας)

Σεπτεμβρίου 12, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

ατιτλα και αλλο ενα…

ατιτλο (ισως να μαι γω)

Φαντασου μια εικονα
αναψε το φως
κοιτα το ακροκεραμο
ειναι πανω του καθησμενο ενα χελιδονι
δεν φευγει τον χειμωνα
δεν πετα το καλοκαιρι
καθεται παντα μονο
αναδευεται νευρικα
ονειρευεται και τα ματια του λαμπουν

τα καλα παιδακια

γιναμε ολοι τα καλα παιδια
με πιανο και γαλλικα
μας πηγανε και στις ουρσουλινες
ισως παψαμε να ζουμε με ινσουλινες
με καλα λογια μετρημενα και ζυγισμενα βλεμματα
κραταμε τα προσχηματα πισω απο ψυχικα προσχοματα και σκεφτομαστε τι θα πει κοσμος..
περασε ο καιρος μαλακα..ξυπνα και μυρισε το καφε που λενε και οι φιλοι μας περα στο ατλαντικο.
Ο κοσμος σε προσπερνα γιατι εισαι ενας ακομα στο σωρο. Γινε διαφορετικος επιτελους ρε συ. Γινε ανθρωπος. Ξερω στο σχολειο σε ταραζε ο διπλανος στην φαπα και συνιθισες. Περασε ο καιρος του ναι, γιαυτο ειμαι αυτος που κομιζει το οχι.

Ατιτλο
Πες μου μια λεξη
Να κανει ρημα με το ποιημα
Πες μου μια λεξη
Να σβησει την σκεψη
Πες μια προταση
Να την γραψω στο τοιχο
Πες μου τι σκεφτεσαι
Να μαθω να μιλαω
Κλαψε μπροστα μου
Να μαζεψω αγιασμο
Ματωσε αποψε για τελευταια σου φορα
Ισως μαθω να κλεινω τις πληγες σου
Κοιτα μπροστα
Σου αναψα τα φωτα
Βρες το δρομο μου
Ολη νυχτα τον ασφαλτονα,του περασα γραμμες. Μονοδρομο τον εκανα μην τυχει και θελησεις να γυρισεις πισω
Γιατι δεν θες κανεναν? Απλωσε τα χερια.
Ουρλιαξε ,πόνα δυνατα εκοφαντικα…
Παλεψε με τουτη την νυχτια
Νικησε για μενα
Εβαλα στοιχημα oτι μπορεις
Ενεχυρο εβαλα την ματια σου

Αυγούστου 18, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Φιλος

Λεξη αγια, λεξη με νοημα που λεξεις δεν κρατανε
Φιλος, ενας καθρεφτης που δειχνει..
Ψεγαδια, αληθειες ψεμματα.
Το αλλο σου κομματι ,αυτο που σου λειπει αυτο που ο θεος φωλιασε μεσα σου, και μονος δεν μπορεις να θρεψεις
Πρεπει να σε βοηθησει καποιος αλλος να το ανακαλυψεις.
Και ειναι αμοιβαιο
Γιαυτο τα νοηματα δεν ειναι τιμολογιμενα.
Δεν ειναι για αγορα. Ειναι χαρισματα
Ειναι δωρα
Δεν προσπαθεις να βρεις φιλους νομιζω, σε βρισκουν αυτοι. Μεσα στην υλη του κοσμου που στροβιλιζετα αιωνια εκει καπου στο ενδιαμεσο υπαρχει η συναντηση το αυλο αυτη η δυναμη που ψαχνουν οι επιστημονες.
Εκει βρισκεται ο θεος.
Γιαυτο σου λεω…μεσα στην χαβρα του κοσμου ταλαντευομαστε
Μεχρι να ερθει ο ρυθμος και να αρχισεις να χορευεις.
Φιλος
Μια λέξη που σε αφηνει να γαληνεψεις να ξεχαστεις. Ισως και να ελπισεις
Δεν μας σπρωχνει η μοναξια στους φίλους. Ειναι κατι το αλλο. Ισως κατι το βαθεια ερωτικο.
Η πρωτη δυναμη του συμπαντος. Αυτο που ενωσε τα παντα πριν ακομα υπαρξουν.
Τα λόγια του φίλου αντιχουν μέσα σου πριν μιλήσει
Οι φίλοι ειναι δασκαλοι και μαθητουδια
Γιαυτο σε γεμίζουν
Ειμαστε ολοι τοσο κενοι χωρις αυτους
Αυτοι μας σερνουν στην αταξια και ειναι αυτοι που μας τραβανε οταν το παρακάνουμε..
Φ:ωλια
Ι:δεων
Λ:έξεων
Ο:νείρων
Σ:υναντηση
Και χιλιαδες αλλα πραγματα
Η αναγκη να δεις να γίνεις παιδι ,να δείξεις οτι εισαι αντρας
Οι αντρες αφήνουν μονο τους φίλους να δουν οτι κλάινε.
Μονο το φιλαρακι μου ξερει αληθειες που δεν ειπα σε κανενα, αυτος ξερει πόνους ονειρα ψέμματα λύπες χαρες.
Δεν με κρίνει ουτε με ζυγιζει με δεχεται ετσι πώς ειμαι
Και λεει οτι ειμαι καλο παιδι οταν οι αλλοι με μαλώνουν

Αυγούστου 10, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε

Ατιτλο

Σε ενα δωματιο με κερια
Καναπέδες και πολυθρόνες αναπαυτικες σαν την αγκαλια της μανας
Καθονται οι φίλοι μου, γνωστοι, αδέρφια και συγγενεις
Μιλουν για μενα
Θα ηθελα εκεινο το βράδυ να ημουν αορατος και να τους ακουω
Οι φιλοι να εξιστορουν τις περιπετειες μας
Και οι γνωστοι να θυμουνται τις λέξεις που τους ελέγα
Οι συγγενεις να λένε ποσο εκλαψαν οταν πέθανα
Τα φαντασματα του δωματιου να περιφερονται γυρω τους σαν τις φλογες των κεριων που αναβουν τα τσιγαρα τους.
Οι στάχτες στα τασακια το καρβουνο στα δαχτυλα και καμβας αδειος.
*Ο πινακαςστον τοιχο απεικονιζει ενα δρόμο με μια λεμητομο στο βάθος.
Καθετα κοβει η λεπιδα μονο για να διπλασιασει την απουσια μου.*
Την μοναξια μας
Την απομονωση
Ηταν καποτε μαζι μας, ειπε καποιος, δεν εφυγε ποτε ειπε με στόμφο ο διπλανος
Τα ποτηρια αδειαζουν και γεμιζουν και οι λεξεις ρεουν μαζι, με τις σταγονες σε στεγνους λαιμους
Καπως ετσι μαλλον θα ειναι η εικονα
Ετσι θα την ηθελα
Τρεφονται οι ψυχες ασθενικα απο τις φράσεις των σωματων ειτε εισαι ζωντανος ειτε νεκρος
Ξεχασμενος ποτε δεν θα μαι και το ξερω
Ισως γιαυτο φτιαχνοντα τα μνηματα απο πετρα και μαρμαρο
Ακομη και οταν εισαι πανω η κατω υπαρχει το αιωνιο.
Το μεταθανατιο κρυβεται στη αιωνια υλη ισως
Μλανε ακομα και ξημερωσε
Η παρεα μου ειναι εκει , και τους φτανει αυτο το κατι..
Θα ‘θελα να πιστευω οτι ειμαι εγω.
Τι ειναι αυτο που ενωνει τους ανθρώπους με τους ανθρώπους?
Αυτη η δυναμη που ενωνει τα παντα
Δν μπορει να ειμαι εγω..
Παντα ημουν τοσο αδυναμος, μικρος και ασημαντος…
Δεν συγκρινομαι εγω με αυτο
Μαζι ολο αυτοι που συνομιλουν και εγω σε εκεινη την ακρη που δεν καθεται πια κανεις.

*Στιχοι απο το βιβλιο του Χρόνη Μισσιου «χαμογέλα ρε τι σου ζητανε?»

Ιουλίου 31, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε

Μικρο πουλι

Ελα να κουρνιάσεις μικρο πουλι σε τουτη την αγκάλη που εμαθε να χανει
Πες ενα τραγουδι, ψυθιριστά και σιγανά.
Κανε με να τρομάξω απο την προσμονή
Να μετουσιώσω απόψε τους φόβους σου σε λουλουδια, να τα κόψω και να τα προσφέρω στον αρρωστο κόσμο.
Στο κόσμο που θα φυγει μονομιας απο μπρος σου μολίς δει την λάμψη των ματιων σου και καταλάβει το ταξίδι που εκανες για να ερθεις μεχρι εδω.
Το αδυναμο πουλι κρύβει το ωραιοτερο τραγουδι.
Γεμισε τα πνευμονια μου με την ανασα σου, χαιδεψε με και κανε με να νιωσω οτι σε ζεσταινω…
Παρε απο την ψυχή μου κατι το αιωνια δικο σου και κανε το φυλαχτο στην σκοτεινιά.
Αυτη η αγκαλια που αποζητουσες ηρθε.
Μες το χειμωνα, τα μαλλια σου λούζεις στην θαλασσα
Μες την μοναξιά, φεγοβολάς σαν αχτίδα
Πιστεψε το!!!
Αγαπησες τους αλλους και πόνεσες για αυτους. Μικρο πουλί, μικρε χριστέ, μεγάλη ψυχή στο μετερίζι του μυαλού, θωρακισμένο.
Μπροστά σου ωχρειούν τα περασμενα, περνούν μορφή τα μελλούμενα. Τα αστερια κάνουν ερώτα γύρω απο τα ακροδάκτυλα σου.
Στις κόρες των ματιών σου ξεπεταγόνται φλόγες που ζεσταινουν των σπιτίων τις κάμαρες.
Δεν το ειδε κανεις πριν απο μένα. Τυφλοι και μονοι θα ειστε μια ζωή, χωρίς τα φτερά αυτου του πλάσματος. Και μου κανατε το πιο μεγάλο δωρο, υποκριτες!!
Αυτη η αγκαλια τωρα εχει γεμίσει τα κενα της. Με αυτο που αφήσατε να ξεφύγει..
Ποσο τυχερός ειμαι γλυκο μου.
Σε εχω ανάγκη περισσοτερο απο σενα.
Θες δύναμη και φώς.
Θα απομηζήσω φόβο απο το πίσω του κεφαλιου σου
Θα θερισω αγριοκλαδα απο τους κλειστούς δρόμους σου
Μόνο σε παρακαλω βρες μου το δρεπάνι που ψαχνω τόσα χρονια σε τούτη την ζώη.
Εσυ και γώ σε τούτη την μάχη…………..

Ιουλίου 24, 2008 Posted by | ποιηματα | 2 σχόλια

Εκεινα τα πρωινα

Τα πρωινα τα μουντα του φθινοπωρου τα δακρυα απο την νυστα
Τα πρωινα που εχουν αυτη την ψυχρα που δεν ξερεις τι να φορεσεις
Μηπως να φορεσεις το προσωπειο του Σου Κου
Αυτο που σε κανει γελαστο?
Αυτο που σε κανει αποδεκτο?
Ολοι φορανε ακουστικα και απομωνονονται περπατουν σκυφτοι και παντα σκεπτικοι..
Ολοι μοιαζουν, ταιριαζουν..
Και γω ψαχνω να βρω μια γνωριμη φατσα στα καθισματα του τρολευ
Με καποιον να μιλησω. Να κατσω σε μια κενη θεση, να ξεκουρασω τα ματια μου-να μην κοιταω εξω απο το παραθυρο- πανω στις λεξεις που εγραψαν πριν απο μενα, στην πλατη του καθισματος του μπροστινου.
Φτανω στην σταση..ποτε στο τερμα.
Νομιζω οτι αν κατεβω στο τερμα δεν υπαρχει λογος να ξαναπαρω λεωφορειο.
Δεν νομιζω οτι αυριο θα αλλαξει κατι στο δρομολογιο
Λεωφορειο η ζωη αδερφια

Ιουλίου 18, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε

Τα ονειρα του ξυπνιου

Σε τουτη την καυτη αμμο, στου μυαλου το ακρογιαλι, στην ακρη του νερου, του βαμμενου με πορφυρο αιμα.
Εριξες ενα καρυδοτσουφλο.. με μικρο πανακι φτιαγμενο απο χαρτοπετσετα.
Ειχες γραψει πανω λεξεις, γραμματακια, μουτζαλιες.
Καμομενες απο νυχτες εναστρες και φωτεινες.
Καμομενες απο μολυβια σπασμενα, ξυσμενα με κοπιδι.
Λερωμενα χερια
Σκεψεις βουτηγμενες σε ποτηρια
Σκεψεις συνοθυλευμα με καπνους απο τσιγαρα
Καθεσαι σταυροποδι και ατενιζεις το νερο
Ριχνεις τις παλιες αναμνησεις σαν βοτσαλα στο κυμα..περιμενεις να κανουν γκελ
Αλλα αυτες επιπλεουν και ταξιδευουν ξανα στου μυαλου τους ωκεανους.
Τοση ωρα σε τουτη την ερημια και παρεα δεν βρεθηκε… κανεις δεν ενφανιστηκε σε τουτο τον γκριζο οριζοντα
Βαζεις σε μπουκαλια την μοναξια σου και την πετας μακρια..να φυγει να στοιχειωσει καναν αλλον. Να μαχαιρωσει αλλες καρδιες
Αλλα η απουσια μενει να θυμηζει

Ιουλίου 11, 2008 Posted by | ποιηματα | 2 σχόλια

Τα κουτια του κουτιου

Ανοιξε το κουτι που γεναει εικονες

Και δες τα παιδακια πισω απο τους τοιχους και τα συρματα

Δες τη πεινα και την βρωμα που αναβλυζει σαν βοθρος απο τα οπλα των φανταρων

Δες τα μαυροφορεμενα φαντασματα που γυρνανε σε κατεστραμενους ριζοντες

Δες τα μοντελα που ξερνανε τα πανακριβα ονειρα τους, και βυθιζονται στην σπιντα

Τα κοριτσακια της γειτονειας σου αρχιζουν να τους μοιαζουν

Και μοιαζει η πραγματικοτητα με τηλεοραση

Ανοιξε το γεματο σου ψυγειο με τα αγαθα που σου δινει η ψευτια και η βιτρινες των καταστηματων

Πεταξε τα μισα στον νεροχυτη

Η αποχετευση δεν καταληγει στα παιδακια που ψαχνουν τα σκουπιδια

Ή μηπως ολες οι αποχετευσεις καταληγουν στις παιδικες ψυχες?

Ολα τα αποφαγια μας καταληγουν σε τοπους που καταστρεφουμε

Σε ανθρωπους που ξεχασαμε σε λιγα λεπτα

Γιαυτο στις πορειες καιμε τα σκουπιδια και τους καδους

Για να μην καταληξουν στις αγκαλιες των φτωχων

Αν δεν υπαρχουν σκουπιδια ισως αναγκαστητε να δωσετε ενα πιατο φαι σε αυτους που δεν θα τα ψαχουλευουν πια

Γιαυτο στις πορειες καιμε σκουπιδια και καδους

Για να ανεβουν οι καπνοι σε αυτον τον ουρανο και να παρουν μαζι τους ολους τους εφιαλτες των εργατων

Ανοιξε το κουτι που σε στελνει στα κυματα του κοσμου

Μιλα με τους ανθρωπους, με τα κουμπια, αφου τα στοματα μπουκοθηκαν με λεφτα, δηλητηρια, ναρκωτικα, δακρυγονα, υλιστικα ονειρα, ρουλετες ,σταχτες και καλπες .

Δεν μιλανε ρε οι ανθρωποι πια, και ας το εχουν τοσο πολυ αναγκη.

Σαν να ακουνε το μπατσο να λεει ‘οτι πεις ειναι εναντιον σου’
Μακαρι να κατηγορηθουμε ολοι μας. Να μην χωρανε τα κελια, να ασφυκτιουμε στα υπογεια. Στην παρανομια. Εκει σφυριλατουνται χαρακτηρες

Ιουνίου 10, 2008 Posted by | ποιηματα | 3 σχόλια

Του δευτερου η πρωτια

Ξυπνα το πρωι.. πρωι πρωι μην τυχον αργησεις

Ντυσου με το ψεμα σου, φορα το ρολακι σου.

Φορα το περηφανα

Σιδεροσε το στη τσακιση, αυτη που κοβει τις φλεβες στο νιπτηρα

Και φτιαξε και το πετο

Μην βαλεις λουλουδι , μονο μαντηλακι στην τσεπη για τα δακρυα και τις μυξες

Οταν κλεινεσε στην τουαλετα μακρια απο τους θαυμαστες σου θα χρειαστει..

Δεν αντεχεις βλεπεις να σε δουν να χαλας την παρασταση.

Αλλα ποσα να τραβηξει και το λουκι του αποπατου…

Χρονια δακρυα που εχασες τα πηρε αβιαστα αλλα ως ποτε?

Οταν αρχιζεις να ματωνεις και βαψει το λευκο μαρμαρο ολοι θα το καταλαβουν

Δεν θα πληρωνουν πια εισητηριο για να σε δουν, ουτε θα αφηνουν φιλοδορηματα στο κομοδινο.

Χασε τωρα πελατες, για να βρεις στο τελος φιλους.

Μαΐου 9, 2008 Posted by | ποιηματα | 1 σχόλιο

Ενα ποιημα…

Τρεχάλα

Μέσα βαθιά μια απορία πλανάται και με Ρώτα. Ρώτα γιατί όλα τρέχουν προς τα μπροστά γιατί δεν περπατούν αργά. Δεν θέλω να προλάβω , δεν θέλω τα δω να φεύγουν , να με αφήνουν. Μένω μόνος για πάντα. Μοιάζουν όλα ξένα και γνωστά

Φεβρουαρίου 13, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε

   

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.