Γιατί;

Γιατί όλοι τρέχουν ξοπίσω της;

Γιατί;

Αφού πονάει τόσο ,αφού σε ξεριζώνει σε κατασπαράζει σε καταλαμβάνει και με ψευδαισθήσεις σε εξαπατά

Νομίζεις ότι ζεις αλλά είναι μια παρένθεση μέχρι το επόμενο ταξίδι σου. Πηγεμός χωρίς γυρισμό που θέλεις τόσο και αποζητάς συνεχώς.

Χάνεσαι με στα μάτια της λες..

Παγώνεις όταν σε κοιτά , δεν ξέρεις τι να πεις και όμως όταν την φαντάζεσαι το τέρας που σε τρώει ηρεμεί.

Ο άγγελος που σου κρατάει το χέρι σε βυθίζει τώρα βαθιά μέσα στην λίμνη της φαντασίας σου. Τώρα μπορείς να της πεις , να της αποκαλύψεις τα πιο μεγάλα σου μυστικά

Τώρα παρατηρείς τις ψυχές σας να ενώνονται.

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλα ήταν ψέμα.

Το χέρι που σε κρατούσε σαπίζει. Πέφτεις. Τα σαπισμένα κομμάτια τρέφουν το τέρας. Οι σκέψεις σου κατακρεουργούν τα σωθικά. Νιώθεις ότι τρελαίνεσαι. Όμως δεν είναι τίποτα , απλώς της ξαναείδες.

(γραμμενο μεσημερι που εβρεχε)

Ξύπνησα και τώρα το μισώ το όνειρο μου.

Με άφησε να πεθάνω..

Ρίζες κόντες , προσευχή αντιγραμμένη.

Κλεφτής η σκέψη , τσεκούρι στο λαιμό. Μίσος τώρα η ελευθέρια.. Πόνος , ψέμα.

Η παρακμή αποθεώνεται.

Ξεπέφτουν τα πάντα.

Είδωλα σε γεμίζουν. Σύμβολα που ταυτίζεσαι.

Ξηλώνονται τα ράμματα. Αίμα πηχτό τρέχει , χύνεται κρύο , μαύρο όπως η ψυχή τους.

Δεν μπορώ. Θέλω να φύγω , όμως δεν μπορώ να πατήσω κάτω ούτε και να πετάξω. Βρομιά , πτώματα βασανίζομαι να αναπνεύσω , φοβάμαι να κοιμηθώ μήπως και δω Όνειρο καλό. Μήπως και πεθάνω προσπαθώντας να κοιτάξω σπασμένο γυαλί κατεστραμμένο είδωλο.

(οι πρωτες ιδεολογικες αναζητησεις γραμμενο στα 19 μου)

Άδεια

Η ψυχή σου τώρα άδεια.

Κουβάς χάλκινος με τρυπά στον πάτο δεν συγκρατεί τους όγκους , μόνο λίγο νερό.

Για να σκουριάσει το μέταλλο που σου έφερνε γούρι.

(Γραμενο σε πακετο τσιγαρα στο λεωφορειο)

θα είμαι εκεί να ζεσταθείς να γαληνέψεις και μόλις ξεθυμάνεις μια ανάσα να μου κλέψεις.

Μόλις φύγεις και πάλι μόνος θα ‘με μόλις χαθείς και πάλι το σκοτάδι θα με πάρει δεν θα βρίσκω λέξεις να γεμίσω το ποτήρι μου. Κάποτε τα φιλιά σου έφταναν, τώρα κλαίω μόνος και πάντα μόνος είμαι.

Ποτέ δεν θα φύγω, δεν θα σε αφήσω

Σωστό η λάθος δεν γνωρίζω. Μόνο ότι σε αγαπάω και πάντα ελπίζω.

Ποτέ πια θα είμαι ο ίδιος?.. με άλλαξες πολύ, και τώρα με πληγώνει το πιο λίγο..

Έλα να με σώσεις τώρα που πονάω. Σε μικρά σοκάκια ξενυχτάω με τους περαστικούς κουβέντες γυρεύω για να σε ξεχάσω.

Μάταια συνεχώς πηγαίνω σε δρόμους που δεν είσαι. Δεν πρόκειται να έρθεις να με βρεις. Σε έχασα το βράδυ της γιορτής στον κόσμο μέσα.

Στα σκαλιά που μιλάω καθόσουνα τα βράδια με ένα βιβλίο αγκαλιά και μένα σε μια άκρη. Τώρα έχω στα μάτια μόνο λύπη το άγγιγμα από σένα πιο πολύ από ποτέ μου λείπει.

Ποτέ δεν θα φύγω, δεν θα σε αφήσω

Σωστό η λάθος δεν γνωρίζω. Μόνο ότι σε αγαπάω και πάντα ελπίζω

Ποτέ πια θα είμαι ο ίδιος?.. με άλλαξες πολύ, και τώρα με πληγώνει το πιο λίγο..

Χτες πηγα στην Φαβελα. Μια μουσικη σκηνη στην Πετρου Ραλλη. Μου εδωσε ενα χαμογελο το μερος οταν εφτασα γιατι το συγκεκριμενο μαγαζι πριν κανα 2 χρονια ανηκε σε ενα φιλο. Ηταν σκυλαδικο. Τωρα ειναι χωρος τεχνης και μουσικης. Παλι καλα ειπα απο μεσα μου. Κατι αλλαζει. Εδω και μερες γυρευω την αλλαγη το διαφορετικο. Γιαυτο ειμαι και γω στους δρομους.

Ενας φιλος ειχε προσκλησεις που κερδισε απο το ραδιο Κοκκινο. Μπηκαμε και καθησαμε. Στους τοιχους πινακες και φωτακια αλλα μπουατ. Ποσο ομορφο εγινε ειπα. Γυρισα να δω τις αλλαγες.  Χαμογελουσα σαν να εβλεπε ενα φιλο απο τα παλια που καθαρισε απο την πρεζα.

Κουβεντουλα με το φιλαρακι μου. Για στιχους για μουσικες , για την Κρητη την Ελλαδα που ανασαινει βαρια αυτες τις μερες απο το τρεξιμο και τα δακρυγονα στους δρομους, Σχεδια που κανουμε που θα κανουμε. Τι ωραια που ξεπερναμε τα ορια με αυτες της συζητησεις. Γινομαστε κατι και αλλαζουμε και μεις. Μονο αυτα τα μερη σε κανουν να λες πραγματα. Αλλου θα μας εδειχναν σαν γραφικους και μαλακες.

Βγηκαν στην σκηνη τα παιδια. Ο Αποστολακης μας ειπε τα δικα του. Οπως μια μερα πριν στα Προπυλαια στην συναυλια κατα της κρατικης τρομοκρατιας. Βερσερεμος συντροφοι ειπε, αυτοοργανωση και αυτοδιαθεση. Και η μουσικη ξεχυθηκε στον αερα. Η μυσταγωγια της λυρας και της τσαμπουνας σε παρασυρει. Η φωνη της κοπελας που τραγουδαει βγαλμενη απο Ανατολη. Το λαουτο δινει ρυθμο στις καρδιες μας. Ενα χειροκροτημα δεν φτανει. 3,5 ωρες επαιζαν ορθιοι για μας ,για αυτους, για τους δρομους, για τον Αλεξη.

Οι Χαινηδες με γεμισαν στιχους, μουσικη,λεξεις και προτασεις. Ειναι απιστευτοι πραγματικα. Θελω να ξαναγραψω για ερωτες και για ψυχες. Για πεζους και οδοιπορους, για εξοριστους.

Ολοι εχουμε μια τιγρη μεσα μας…η λεβεντια ειναι ανοιχτη πληγη και πως την κρατει εκεινος που την εχει… και αλλα πολλα….

Ναι, γράφετε ιστορία, γι αυτό μην κάνετε πίσω. Δείχνετε το δρόμο που δεν έδειξαν οι πανεπιστημιακοί σας δάσκαλοι. Το δρόμο που δεν έδειξαν οι πολιτικοί σας ηγέτες. Το δρόμο που δεν έδειξαν οι ταγοί αυτού του τόπου, γιατί ταγοί και μπροστάρηδες δεν αισθάνθηκαν και δεν υπήρξαν ποτέ.

Μην κάνετε πίσω, γιατί η ιστορία γράφεται με πείσμα, με σθένος, με θάρρος, με οργάνωση, με θυσίες και αγώνες. Δεν γράφεται με παραινέσεις.

Μην κάνετε πίσω, όπως πίσω δεν έκαναν ποτέ οι γονείς σας, όταν χρειάστηκε να δώσουν τις δικές τους κοινωνικές μάχες, παρακάμπτοντας τους καθωσπρεπισμούς και τις παραινέσεις της εποχής.

Δώστε τον υπέρ πάντων αγώνα σας, χωρίς ενοχές για τις κουκούλες και τις μολότοφ των υπερβολικών και των ανόητων. Δεν σας αγγίζουν και δεν σας κατηγοριοποιούν!

Απομονώστε στημένους προβοκάτορες και ασήμαντους βανδάλους, άλαλους πολιτικούς και πληρωμένους κονδυλοφόρους. Απομονώστε όλους εκείνους, που ελπίζουν μετά τον κουρνιαχτό να ξαναπιάσουν δουλειά στην πλάτη σας, συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο της αρπαχτής.

Αφήστε πίσω όσους ιδιοποιήθηκαν την τύχη ή την ατυχία σας, τον πλούτο ή τη φτώχεια σας, την παιδεία ή την άγνοιά σας.

Μην κάνετε πίσω, γιατί πίσω δεν υπάρχει, γιατί πίσω είναι ο πάτος, γιατί πίσω σας είναι το χάος και όχι μπροστά, όπως έντεχνα θέλουν να σας πείσουν εκείνοι που το πίσω, το έκαναν τέχνη και φάμπρικα μαζί.

Παιδιά, μπροστά, μόνον μπροστά, με ψυχραιμία, με κουράγιο, με δύναμη και τραγούδια, τα δικά σας τραγούδια, τους δικούς σας κώδικες, τις δικές σας πρακτικές.

Μπροστά, γιατί δεν είστε μόνοι σας κι όλοι αυτοί που σήμερα σας λοιδορούν, αύριο θα σας ακολουθήσουν, θα σας αποδεχθούν και θα υποκλιθούν μπροστά σας με τις καμένες τους επιταγές, τα καμένα μυαλά, τις καρβουνιασμένες συνειδήσεις τους.

Μπροστά αγωνιστικά, μπροστά ειρηνικά, με ψυχραιμία και σιγουριά, για να μη σας παγιδέψει η αυτοκρατορία του τίποτα.

Μπροστά, γιατί την ιστορία τη γράφουν οι παρέες. Τους ήρωες τους κάνουν οι συγκυρίες και την αλλαγή τη φέρνουν οι αγώνες.

Αν είναι αληθινοί, αν ήρθε η ώρα σας, μπροστά, μόνον μπροστά, χωρίς συμβιβασμούς και μισόλογα.

Μπροστά, γιατί είστε ο άνεμος της αλλαγής απέναντι στο βόλεμα της παραλλαγής και της «πουστιάς».

Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ’ αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
“Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;”

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.

“Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ’ αυτό το παιδί.”
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, “μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ’ αφήσουν να παίξω μαζί τους;”
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, “χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, “Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε…”
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει…

Η εξέδρα συνέχισε τότε, “Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε..”
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του
έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, “Shay, Shay, Shay!!!”

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του “απο δώ, απο δώ Shay..”
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας “Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα..”
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ’ αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο “ήρωας” που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, ..κυρίες, …κύριοι, …ο επίλογος..

Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο;

Ένας σοφός είπε κάποτε, “κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της“

Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το…

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια “Shay day!”
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..

…και, χαμογέλα!!! …μας παρακολουθούν παιδιά.

Λύγισα πλέον ….

Οι ίδιες παραστήσεις.

Θέατρο του παράλογου δεν έχω όμως ρόλο ούτε είμαι θεατής …..

Σύρματα με κρατούν στην μέση.

Με τραβούν από την μια άκρη στην άλλη ,από στιγμή σε στιγμή σκίζομαι. Όταν δεν θα αντέχω άλλο θα αφεθώ στην μοίρα μου.

Να κλάψω δεν μπορώ.

Να μιλήσω δεν μπορώ.

Να σκεφτώ δεν μπορώ.

Ο χωρισμός μου θα με αναστήσει.

Ο θάνατος είναι γλυκός , ο πόνος μου αποκαλύπτει την νύχτα που με σκέπαζε. Μετρώ τα άστρα, τα μάτια μου στην άμμο λαβα που στην θαλπωρή της ζω. Ζω.

(λιγο πριν μπω στο στρατο στα 20)

Αδιέξοδο

Γιατί να κλαις στο αδιέξοδο.

Περπατάς με σύντροφο τον εαυτό σου.

Σου σκουπίζω τα δάκρυα , σε κοιτώ στην μοναξιά σου. Καις. Φωτιά στα πνευμονία σου.

Σκοντάφτεις , πέφτεις το κορμί σου αφήνει σημάδι στο χώμα. Δεν σηκώνεσαι δεν θες να κουνηθείς έχεις χαθεί στις μαύρες σκέψεις σου. Σε βοηθάω. Θέλεις να ουρλιάξεις να φωνάξεις , όρθιος τώρα σκύβεις να ακουμπήσεις το πεσμένο σου κορμί , θέλεις να προχωρήσεις αλλά το μυαλό σου μένει πίσω.

Πως θα προχωρήσω έτσι… Ρώτας τι να απαντήσω. Δεν ξέρω , αυτό που ξέρω με κατάντησε έτσι. Κοιτώ τόση ώρα τον καθρέφτη και η γυαλάδα του με κόβει το αίμα μου το αίμα του συναντώνται αλλά η ένωση λήψη , η εξίσωση χωρίς αποτέλεσμα.

Λείπεις.

Εσύ μου λείπεις για να βγω από το δάκρυ , το δάκρυ που δεν έπεσε ακόμα κάτω.

Τα δεσμά δεν έλιωσαν ακόμα. Σου φωνάζω αλλά δεν ακούς μόνο με κοιτάς. Παράπονο. Τρέμω κρυώνω μες το μυαλό μου πάγος.

Θα σπάσει? Μέχρι να πέσω σε λήθαργο εκεί θα ξαναρχίσουν όλα… Βίαιος κύκλος , στις άκρες του ξυραφιά…

(για τον ντινο τον απατσι)

Τα όνειρα μου φεύγουν σαν ταξιδιάρικα πούλια.

Γυρίζουν μόνο για να γεμίσουν τις κόχες του άδειου δωματίου σου , φωλιάζουν στην κενή σου ψυχή. Τόσο βαθιά που δεν μπορείς να τα διαβάσεις.

Το χελιδόνι έκατσε στα βλέφαρα σου , πίσω από τα κάγκελα σου έδωσε ένα λουλούδι.

Το σφήνωσες ανάμεσα στα τούβλα και αυτό τώρα ζει με την αγωνιά σου και τον ιδρώτα σου που τρέχει στο σκελετωμένο σου κορμί κάθε βράδυ.

Όμως η μυρωδιά του αποπνικτική. Μυρίζει σκλαβιά φεύγουν τα πέταλα του , λικνίζονται στο καθαρό αέρα του κόσμου. Βουτάς να τα πιάσεις , δεν μπορείς.

Πριν πληγωθείς τραβιέσαι ξανά στον κόσμο σου.

(γραμμενο για τα κελια στον κορυδαλλο)

Αϋπνία

Τα βράδια που δεν μπορείς να κοιμηθείς , η θολή μου εικόνα ξεπροβάλει μέσα από τον απέναντι καθρέφτη.

Με κοιτάς που χαμογελάω μελαγχολικά.

Σου δίνω το τελευταίο μου λουλούδι τυλιγμένο σε εφαρμοστές γάζες.

Το ακούμπησα στο ξύλινο σου κομοδίνο.

Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την μορφή σου, τα ξανθοκόκκινα μαλλιά σου φωτιές γαλήνιες πάνω στο μαύρο μαξιλάρι σου.

Τα χέρια σου φτερά σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι σου μοιάζεις τώρα με βυζαντινή εικόνα.

Έχεις τραβήξει το βλέμμα σου από πάνω μου. Παραμένω ξεθωριασμένος , κουλουριασμένος στην γωνία μου , κοιτώ το παγωμένο, αιώνιο δάκρυ σου στο μάγουλο μου…

(για σενα ευακι μου)

Μπες τώρα φίλε παλιέ, και δώσε μου το κιτρινισμένο φύλλο του λουλουδιού που οι ρίζες του πνίγουν τώρα την καρδιά μου.

Άπλωσε το χέρι σου και στο λειψό μου σώμα ρίξε μόνο ένα φύσημα συμπόνιας.

Δες με να αφήνομαι στο τυφώνα των συναισθημάτων ,τα χείλη των φίλων ψελλίζουν λόγια παράξενα, και χιλιοειπωμένα.

Κοιτάζω το ποτήρι μου.. εκεί βρίσκω τις ερωτήσεις της ψυχης, και με μια γουλιά τις χάνω….και ο ανίερος κύκλος δεν σταματά….

Κάθε μου κομμάτι πεθαίνει κάθε μέρα και γεννιέται με την μεταχειρισμένη, λερωμένη μου ελπίδα…και ο ανίερος κύκλος δεν σταματά….

Κάνω πάντα πίσω, πάντα απομακρύνομαι από μένα.

Κοιτώ πίσω από το γερμένο μου κορμί και νιώθω υπερηφάνεια ενώ εσύ που με σκότωσες τώρα φτιάχνεις σχήματα στο πικρό καπνό του τσιγάρου και γελάς με το γέλιο που εχασες, ψαχνοντας το….

Όνειρο

Σιχαίνομαι τον κόκκινο ουρανό.

Έντομα σέρνονται κάτω από το δέρμα μου.

Γαμημένα φτερά φύτρωσαν στην πλάτη μου δεν είναι Όνειρο…

Θεραπεία

Όλοι εσείς που με κοιτάτε από μακριά και σιγοψιθυρίζεται ακαταλαβίστικα λόγια, στοχάζομαι ότι φοβάστε την βρωμά των σκέψεων μου.

Τραβιέστε μακριά μου για να μην σας λασπώσω με το αίμα που τρέχει από τις πληγές που άνοιξα όταν απέβαλα τα όνειρα μου. Ύμνος σε κηδεία τα τραγούδια μου. Θυμωμένη θεραπεία από την χολέρα σας.

Ψάχνω την αγάπη στα χρόνια της χολέρας. Το αληθινό στα παζάρια των εμπόρων με τις φουσκωμένες λιπαρές κοιλιές. Που να σαι συ ω φωτεινό μου πρόσωπο; Μορφή χαμένη είσαι μέσα στους υπόνομους τους και από κει φεγγοβόλας σπάζοντας τα δάκρυα των άστεγων, θλιμμένη, δώσε εσύ το χέρι σου λουλούδι ανθισμένο και πρόσφερε τους χάδι μέσα από το δικό σου συρματόπλεγμα. Τις λάσπες τους μου τις πασάρουν για φάρμακο. Κατάρα. Αιώνια κολλημένος φαντάζει ο χρόνος και συ εκεί να καταναλώνεσαι –μακριά μου- από αδηφάγα μάτια που σε γδέρνουν και ντύνονται με το ματωμένο σου ψέμα. Άσε με να έρθω κοντά σου, να ξεπουληθώ στα μάτια σου να καώ και να λευτερωθώ, να τραυλίσω μερικές λέξεις που τις ακούς στα φιλμ μελό και γελάς. Να γίνω ρεζίλι γονατίζοντας και κλαίγοντας μπροστά σου στα ορθαδικα ζητώντας ένα σ’αγαπω .. τέλος

ΔΡΟΜΟΣ

Σε βασάνισα πολύ μικρή μου σκέψη και τώρα με εκδικείσαι.

Με έχει φυλακίσει η σκόνη που σηκώνει το βαρύ και συρτό μου βάδισμα

Βαδίζω σε δρόμο μακρύ. Μια ατελείωτη ευθεία, και κοιτώ τις πλευρές του δεξιά, αριστερά. Ψάχνω μες τα πρόσωπα την δική σου μορφή

Εύχομαι να με τυφλώσει η λάμψη των ματιών σου, να ακούσω την φωνή σου στο τελευταίο μου βήμα.

Αποζητώ το άγγιγμα σου, να ακούσω τα λόγια σου να μου δίνουν κουράγιο και τα μάτια σου να δακρύζουν με την λύπες μου, να γεμίζουν αστερία με τις χαρές μου.

Και εκεί στην άκρη του δρόμου μου να σκύψω για να κόψω δυο λουλούδια αυτά που τόσο καιρό πότιζα με τον ιδρώτα μου..

<a href=”http://www.sync.gr/claim/g5GPLml8ba02″ rel=”sync”></a>