Το σπιτι μας

Χωρος ελευθερης εκφρασης και δημιουργιας

Επρεπε να χιονισει για να δουμε ασπρη μερα

Κλασσικη ατακα!

Αλυσιδες εβαλες στις ροδες σου… θυμηθηκες να σπασεις της αλυσιδες τις δουλείας σου ομως?
P1000481

Advertisements

Φεβρουαρίου 18, 2008 Posted by | Φωτογραφιες, λογια | Σχολιάστε

Μια βραδια με φιλους και μουσικη…

Βραδυ Παρασκευης στο Σταυρο του Νοτου. Καπου εκει στο Νεο Κοσμο. Εγω και δυο φιλοι απο τον στρατο. Και δεκαδες αλλοι αγνωστοι αλλα με κατι κοινο που ενωνει. Η μουσικη , οι στιχοι, τα βιωματα που βρισκουν σε αυτα την εξηγηση και την λυτρωση. Οι θυμησες απο συναυλιες, γυναικες αντρες που περασαν απο την ζωη του καθενος μας. Τα φιλια οι αγκαλιες και τα δακρυα σταζουν μεσα στις νοτες και τα λογια οταν βγαινει στην σκηνη ο Σωκρατης. Ο Σωκρατη Μαλαμας.

Με τους φιλους αντικρυ και την σκηνη διπλα ξεχαστηκα και ταξιδεψα οπως το χαρτινο καραβακι του πιτσιρικα σην θαλασσα. Χαρτινο , οπως τα χαρτια που μουτζουρωνω και γω μερικες φορες με ζωγραφιες και λογια.

Καπου μεσα στον μυστικο που μοιραζοταν μαζι μας ο Μαλαμας, ειρθε στο μυαλο καποια που με αφησε. «Οσα κομματια και αν μπορεσεις να ενωσεις δεν προκειτε ποτε σου να με νιωσεις»

Και τοτε ο Σπυρος εβαλε ταξη στα πραγματα..Φοβαται ο κοσμος την αληθεια σου μου ειπε. Εκλαψα απο μεσα μου γιατι εχω φιλους και ετσι δεν θα πεθανω ποτε..

Μετα βγηκε η Χαρουλα στην σκηνη για να κανει μια παρεα να αγκαλιαστει και να φυγει απο το μαγαζι τραγουδωντας μεθυσμενη στο δρομο.

χαρουλα

Αυτα τα ολιγα γιατι δεν φτανουν ολα τα megabyte του κοσμου αυτου για να γραψω γιαυτην την νυχτα.

Φεβρουαρίου 16, 2008 Posted by | Φωτογραφιες, λογια | 1 σχόλιο

Το σπιτι μας

Το Blog αυτο γεννηθηκε ενα μεσημερι Τεταρτης. Μια αναγκη για ελευθερια που δυστυχως μονο τα καλωδια και τα δεδομενα δινουν πια. Αυτα και οι δρομοι… Εδω θελω να μοιραστουμε σκεψεις, λογια.. Να δημιουργησουμε , να μουτζουρωσουμε χαρτια και να γινουμε συγκατοικοι σε ενα σπιτι που χωραει τα παντα και τα απαντα..

Φεβρουαρίου 13, 2008 Posted by | λογια | Σχολιάστε

Ενα ποιημα…

Τρεχάλα

Μέσα βαθιά μια απορία πλανάται και με Ρώτα. Ρώτα γιατί όλα τρέχουν προς τα μπροστά γιατί δεν περπατούν αργά. Δεν θέλω να προλάβω , δεν θέλω τα δω να φεύγουν , να με αφήνουν. Μένω μόνος για πάντα. Μοιάζουν όλα ξένα και γνωστά

Φεβρουαρίου 13, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε