Το σπιτι μας

Χωρος ελευθερης εκφρασης και δημιουργιας

Παραμυθι απο την nadine..

Κάτω από τα κλαδιά μιας ελιάς γέννησε κάποτε μια πανέμορφη νεράιδα με χρωματιστά φτερά ένα χαριτωμένο σγουρομάλλικο αγοράκι με λαμπερά μάτια σαν αστέρια. Τον ονόμασε Ήλιο. Ήταν ένα πολύ χαρισματικό παιδί που σύντομα έγινε αγαπητό σε όλους στο Νεραϊδότοπο. Οι κάτοικοι των άλλων χωριών τον ζηλεύανε για την ομορφιά, την καλοσύνη και τις ικανότητές του. Περιβαλλόμενος από στοργή και αγάπη από τη μητέρα του, τον πατέρα, τους φίλους, το δάσκαλό του και όλους τους κατοίκους στο Νεραϊδότοπο, ο Ήλιος μεγάλωσε και έγινε άντρας. Ήταν ο πιο περιζήτητος νέος σε όλα τα χωριά και οι κοπέλες τον αγαπούσαν. Εκείνος όμως ένιωθε μόνος.

Πάντα μόνος ανάμεσα σε ανθρώπους που τον αγαπούσαν αλλά δεν τον καταλάβαιναν. Εκείνος ήθελε να γνωρίσει την ομορφιά όλου του κόσμου και όχι να μείνει για πάντα φυλακισμένος στο Νεραϊδότοπο. Κάπου εκεί, εκεί έξω, θα έβρισκε την αγάπη του. Εκείνη τον περίμενε πάντα, το ήξερε. Και μαζί της θα έβρισκε και αυτό που του έλειπε πάντα από τη στιγμή που γεννήθηκε, και του άφηνε μέσα του ένα κενό. Τι ήταν αυτό δεν ήξερε ακόμα. Οι γονείς του όμως δεν τον άφηναν να φύγει. Τον προόριζαν να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά και να κυβερνήσει το Νεραϊδότοπο.

Ο Ήλιος ήταν απελπισμένος, ήθελε να κλάψει. Δεν μπορούσε όμως. Ο Νεραϊδότοπος ήταν όμορφο μέρος, φτιαγμένο από χρυσή άμμο, όμως δεν είχε πουθενά ούτε σταγόνα νερό. Και οι άνθρωποι που φτιάχνονταν από το υλικό του τόπου δεν είχαν καθόλου δάκρυα. Έτσι και ο Ήλιος δεν μπορούσε να κλάψει, και ο πόνος του συνεχώς μεγάλωνε. Όλη την ημέρα έκανε μαθήματα, μιλούσε με τους υπόλοιπους νέους, διασκέδαζαν όλοι μαζί, και τις νύχτες, κλεισμένος στο δωμάτιό του κατάστρωνε το σχέδιό του: είχε αποφασίσει να το σκάσει από το Νεραϊδότοπο.

Μια νύχτα τα κατάφερε. Πήρε μαζί του λίγα ρούχα και φαγητό και ξεκίνησε το ταξίδι του. Ήταν ελεύθερος και ευτυχισμένος. Τρεις μέρες περπατούσε ασταμάτητα χωρίς να κουράζεται, για να δει όσο πιο πολύ μπορούσε από τον κόσμο. Στο τέλος της τρίτης μέρας ξάπλωσε να ξεκουραστεί κάτω από ένα δέντρο και αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε είχε νυχτώσει. Κοίταξε τον ουρανό και είδε μια λάμψη να φωτίζει τη νύχτα. Σηκώθηκε για να δει καλύτερα: ήταν η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει. Το δέρμα και τα χρυσά μαλλιά της έλαμπαν. Φορούσε ένα μοβ διάφανο φόρεμα και χόρευε στον ουρανό. Κάποια στιγμή γύρισε και κοίταξε τον Ήλιο που παρακολουθούσε μαγεμένος το χορό της.

-Γιατί με κοιτάς έτσι; Του είπε.

-Είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω δει, της απάντησε. Τρεις μέρες τώρα γυρίζω τον κόσμο αλλά δεν έχω δει τίποτα πιο όμορφο από τα μάτια σου. Πώς σε λένε;

-Σελήνη.

-Και τι κάνεις;

-Τη μέρα ταξιδεύω στον κόσμο μέσα σε ένα σύννεφο. Και τις νύχτες γυρίζω εδώ, στο σπίτι μου, και βγαίνω και χορεύω.

-Θέλεις να ταξιδεύουμε μαζί; Θέλεις να πάμε μαζί σε όλο τον κόσμο;

-Εντάξει. Αλλά το βράδυ θα γυρίζουμε σπίτι.

Και από τότε ο Ήλιος και η Σελήνη ερωτεύτηκαν και περνούσαν όλες τις μέρες τους μαζί ταξιδεύοντας. Και τις νύχτες γύριζαν πίσω και ο Ήλιος έπαιζε μουσική και η Σελήνη χόρευε, και ήταν ευτυχισμένοι.

Όσο όμως περνούσε ο καιρός ο Ήλιος γινόταν θλιμμένος. Η φωτιά που έκαιγε μέσα του και τον έσπρωχνε να γνωρίσει τον κόσμο και να αναζητήσει παντού το κομμάτι που του έλειπε δεν είχε σβήσει. Και ένιωθε πάλι αιχμάλωτος σε έναν νέο Νεραϊδότοπο. Και έτσι αποφάσισε να φύγει πάλι, και έφυγε. Και ταξίδεψε, ταξίδεψε… Γνώρισε χιλιάδες μέρη, και πολιτισμούς, και ανθρώπους. Και ήθελε να μαθαίνει κι άλλα, κι άλλα. Για πάντα. Νόμιζε πως ο κόσμος είναι άπειρος, και κάπου μέσα στην απεραντοσύνη του θα έβρισκε αυτό που έψαχνε.

Όταν η Σελήνη ξύπνησε είδε ότι ο Ήλιος είχε φύγει. Διάβασε το σημείωμα που της είχε αφήσει: Σ’ αγαπάω, αλλά δε γνώρισα ακόμα όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό φεύγω.

Η Σελήνη ένιωσε το σύμπαν να καταρρέει. Απελπισμένη, έκλαιγε, έκλαιγε συνέχεια. Όλος ο κόσμος άκουσε τον πόνο της. Τις μέρες κρυβόταν για να μην τη βλέπουν. Τις νύχτες δε χόρευε πια. Έβγαινε έξω και έκλαιγε, έκλαιγε… και τα δάκρυά της έγιναν λίμνες, ποτάμια. Και έφτιαξαν τη θάλασσα που έγινε βαθειά και ζητούσε από παντού διέξοδο. Ήταν έτοιμη να καλύψει τα πάντα. Η Σελήνη όμως δε σταματούσε να κλαίει και η θάλασσα έφτασε μέχρι και το Νεραϊδότοπο. Οι κάτοικοι ευτυχισμένοι χαιρόντουσαν το νερό, το άγνωστο για εκείνους μέχρι τότε. Τώρα πια είχαν κι εκείνοι δάκρυα. Το μόνο που τους στενοχωρούσε ήταν η δυστυχία της Σελήνης, που την αγαπούσαν πια πολύ.

Ο ‘Ηλιος συνέχιζε το ταξίδι του ώσπου κάποια στιγμή ο δρόμος του τον έβγαλε πάλι πίσω στο Νεραϊδότοπο, από όπου είχε ξεκινήσει. Και τότε κατάλαβε ότι ο κόσμος δεν ήταν άπειρος. Κι εκείνος τον είχε γυρίσει ολόκληρο. Και τώρα τι έμενε να κάνει; Τι νόημα είχε η ζωή του; Και τότε μετάνιωσε για όλα. Που άφησε τη Σελήνη για ένα ταξίδι σ’ έναν κόσμο που δεν υπήρχε. Πόσο ανόητα είχε φερθεί! Παρασυρμένος από το ανικανοποίητο της ψυχής του σκότωσε μόνος του την πραγματική ευτυχία δίπλα στη γυναίκα που τον αγαπούσε τόσο. Και τότε για πρώτη φορά έκλαψε με την καρδιά του. Τα δάκρυα απάλυναν τον πόνο του. Τότε θέλησε να δει από πού ήρθαν αυτά τα ευλογημένα δάκρυα. Γύρισε στη μητέρα του που τον είχε ήδη συγχωρέσει και τη ρώτησε, κι εκείνη του έδειξε τη θάλασσα.

-Η Σελήνη, του είπε, ήταν στενοχωρημένη γιατί ο άντρας που αγαπούσε την εγκατέλειψε. Και έκλαψε πολύ, και τα δάκρυά της έφτιαξαν τη θάλασσα και μας την έφεραν. Και από τότε όλοι στο Νεραϊδότοπο είναι ευτυχισμένοι.

Ο ‘Ηλιος πλησίασε το νερό και κατάλαβε ότι αυτό ήταν το στοιχείο που του έλειπε πάντα και θα ολοκλήρωνε τον εαυτό του. Αυτό έψαχνε τόσον καιρό να βρει σε όλον τον κόσμο. Και τώρα το είχε εκεί, στο Νεραϊδότοπο από όπου ήθελε κάποτε να ξεφύγει, και του το είχε δώσει η αγαπημένη του, που εγκατέλειψε με τόσο άσχημο τρόπο.

Πήγε να τη βρει και έπεσε στα γόνατά της, μη έχοντας όμως την παραμικρή ελπίδα ότι θα τον συγχωρούσε. Η καρδιά όμως που αγαπάει ξέρει να συγχωρεί. Η Σελήνη τον δέχτηκε με όλη της την καρδιά. Και χόρεψε μαζί του τον πιο όμορφο χορό της ζωής της. Και από τότε δε χώρισαν ποτέ. Ή χώρισαν μετά. Τι σημασία έχει;

Απριλίου 7, 2008 - Posted by | λογια

2 σχόλια »

  1. terastia grammatoseira. zalistika ;-p 8a er8w na diabasw argotera ti synexeia. kante kati sto metaxy.

    Σχόλιο από keimgreek | Μαΐου 3, 2008 | Απάντηση

  2. Όμορφη ιστορία, σίγουρα!

    Σχόλιο από kitsosmitsos | Μαΐου 7, 2008 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: