Το σπιτι μας

Χωρος ελευθερης εκφρασης και δημιουργιας

Ατιτλο

Σε ενα δωματιο με κερια
Καναπέδες και πολυθρόνες αναπαυτικες σαν την αγκαλια της μανας
Καθονται οι φίλοι μου, γνωστοι, αδέρφια και συγγενεις
Μιλουν για μενα
Θα ηθελα εκεινο το βράδυ να ημουν αορατος και να τους ακουω
Οι φιλοι να εξιστορουν τις περιπετειες μας
Και οι γνωστοι να θυμουνται τις λέξεις που τους ελέγα
Οι συγγενεις να λένε ποσο εκλαψαν οταν πέθανα
Τα φαντασματα του δωματιου να περιφερονται γυρω τους σαν τις φλογες των κεριων που αναβουν τα τσιγαρα τους.
Οι στάχτες στα τασακια το καρβουνο στα δαχτυλα και καμβας αδειος.
*Ο πινακαςστον τοιχο απεικονιζει ενα δρόμο με μια λεμητομο στο βάθος.
Καθετα κοβει η λεπιδα μονο για να διπλασιασει την απουσια μου.*
Την μοναξια μας
Την απομονωση
Ηταν καποτε μαζι μας, ειπε καποιος, δεν εφυγε ποτε ειπε με στόμφο ο διπλανος
Τα ποτηρια αδειαζουν και γεμιζουν και οι λεξεις ρεουν μαζι, με τις σταγονες σε στεγνους λαιμους
Καπως ετσι μαλλον θα ειναι η εικονα
Ετσι θα την ηθελα
Τρεφονται οι ψυχες ασθενικα απο τις φράσεις των σωματων ειτε εισαι ζωντανος ειτε νεκρος
Ξεχασμενος ποτε δεν θα μαι και το ξερω
Ισως γιαυτο φτιαχνοντα τα μνηματα απο πετρα και μαρμαρο
Ακομη και οταν εισαι πανω η κατω υπαρχει το αιωνιο.
Το μεταθανατιο κρυβεται στη αιωνια υλη ισως
Μλανε ακομα και ξημερωσε
Η παρεα μου ειναι εκει , και τους φτανει αυτο το κατι..
Θα ‘θελα να πιστευω οτι ειμαι εγω.
Τι ειναι αυτο που ενωνει τους ανθρώπους με τους ανθρώπους?
Αυτη η δυναμη που ενωνει τα παντα
Δν μπορει να ειμαι εγω..
Παντα ημουν τοσο αδυναμος, μικρος και ασημαντος…
Δεν συγκρινομαι εγω με αυτο
Μαζι ολο αυτοι που συνομιλουν και εγω σε εκεινη την ακρη που δεν καθεται πια κανεις.

*Στιχοι απο το βιβλιο του Χρόνη Μισσιου «χαμογέλα ρε τι σου ζητανε?»

Advertisements

Ιουλίου 31, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε

Μικρο πουλι

Ελα να κουρνιάσεις μικρο πουλι σε τουτη την αγκάλη που εμαθε να χανει
Πες ενα τραγουδι, ψυθιριστά και σιγανά.
Κανε με να τρομάξω απο την προσμονή
Να μετουσιώσω απόψε τους φόβους σου σε λουλουδια, να τα κόψω και να τα προσφέρω στον αρρωστο κόσμο.
Στο κόσμο που θα φυγει μονομιας απο μπρος σου μολίς δει την λάμψη των ματιων σου και καταλάβει το ταξίδι που εκανες για να ερθεις μεχρι εδω.
Το αδυναμο πουλι κρύβει το ωραιοτερο τραγουδι.
Γεμισε τα πνευμονια μου με την ανασα σου, χαιδεψε με και κανε με να νιωσω οτι σε ζεσταινω…
Παρε απο την ψυχή μου κατι το αιωνια δικο σου και κανε το φυλαχτο στην σκοτεινιά.
Αυτη η αγκαλια που αποζητουσες ηρθε.
Μες το χειμωνα, τα μαλλια σου λούζεις στην θαλασσα
Μες την μοναξιά, φεγοβολάς σαν αχτίδα
Πιστεψε το!!!
Αγαπησες τους αλλους και πόνεσες για αυτους. Μικρο πουλί, μικρε χριστέ, μεγάλη ψυχή στο μετερίζι του μυαλού, θωρακισμένο.
Μπροστά σου ωχρειούν τα περασμενα, περνούν μορφή τα μελλούμενα. Τα αστερια κάνουν ερώτα γύρω απο τα ακροδάκτυλα σου.
Στις κόρες των ματιών σου ξεπεταγόνται φλόγες που ζεσταινουν των σπιτίων τις κάμαρες.
Δεν το ειδε κανεις πριν απο μένα. Τυφλοι και μονοι θα ειστε μια ζωή, χωρίς τα φτερά αυτου του πλάσματος. Και μου κανατε το πιο μεγάλο δωρο, υποκριτες!!
Αυτη η αγκαλια τωρα εχει γεμίσει τα κενα της. Με αυτο που αφήσατε να ξεφύγει..
Ποσο τυχερός ειμαι γλυκο μου.
Σε εχω ανάγκη περισσοτερο απο σενα.
Θες δύναμη και φώς.
Θα απομηζήσω φόβο απο το πίσω του κεφαλιου σου
Θα θερισω αγριοκλαδα απο τους κλειστούς δρόμους σου
Μόνο σε παρακαλω βρες μου το δρεπάνι που ψαχνω τόσα χρονια σε τούτη την ζώη.
Εσυ και γώ σε τούτη την μάχη…………..

Ιουλίου 24, 2008 Posted by | ποιηματα | 2 Σχόλια

Εκεινα τα πρωινα

Τα πρωινα τα μουντα του φθινοπωρου τα δακρυα απο την νυστα
Τα πρωινα που εχουν αυτη την ψυχρα που δεν ξερεις τι να φορεσεις
Μηπως να φορεσεις το προσωπειο του Σου Κου
Αυτο που σε κανει γελαστο?
Αυτο που σε κανει αποδεκτο?
Ολοι φορανε ακουστικα και απομωνονονται περπατουν σκυφτοι και παντα σκεπτικοι..
Ολοι μοιαζουν, ταιριαζουν..
Και γω ψαχνω να βρω μια γνωριμη φατσα στα καθισματα του τρολευ
Με καποιον να μιλησω. Να κατσω σε μια κενη θεση, να ξεκουρασω τα ματια μου-να μην κοιταω εξω απο το παραθυρο- πανω στις λεξεις που εγραψαν πριν απο μενα, στην πλατη του καθισματος του μπροστινου.
Φτανω στην σταση..ποτε στο τερμα.
Νομιζω οτι αν κατεβω στο τερμα δεν υπαρχει λογος να ξαναπαρω λεωφορειο.
Δεν νομιζω οτι αυριο θα αλλαξει κατι στο δρομολογιο
Λεωφορειο η ζωη αδερφια

Ιουλίου 18, 2008 Posted by | ποιηματα | Σχολιάστε

Τα ονειρα του ξυπνιου

Σε τουτη την καυτη αμμο, στου μυαλου το ακρογιαλι, στην ακρη του νερου, του βαμμενου με πορφυρο αιμα.
Εριξες ενα καρυδοτσουφλο.. με μικρο πανακι φτιαγμενο απο χαρτοπετσετα.
Ειχες γραψει πανω λεξεις, γραμματακια, μουτζαλιες.
Καμομενες απο νυχτες εναστρες και φωτεινες.
Καμομενες απο μολυβια σπασμενα, ξυσμενα με κοπιδι.
Λερωμενα χερια
Σκεψεις βουτηγμενες σε ποτηρια
Σκεψεις συνοθυλευμα με καπνους απο τσιγαρα
Καθεσαι σταυροποδι και ατενιζεις το νερο
Ριχνεις τις παλιες αναμνησεις σαν βοτσαλα στο κυμα..περιμενεις να κανουν γκελ
Αλλα αυτες επιπλεουν και ταξιδευουν ξανα στου μυαλου τους ωκεανους.
Τοση ωρα σε τουτη την ερημια και παρεα δεν βρεθηκε… κανεις δεν ενφανιστηκε σε τουτο τον γκριζο οριζοντα
Βαζεις σε μπουκαλια την μοναξια σου και την πετας μακρια..να φυγει να στοιχειωσει καναν αλλον. Να μαχαιρωσει αλλες καρδιες
Αλλα η απουσια μενει να θυμηζει

Ιουλίου 11, 2008 Posted by | ποιηματα | 2 Σχόλια