Το σπιτι μας

Χωρος ελευθερης εκφρασης και δημιουργιας

Εκεινα τα πρωινα

Τα πρωινα τα μουντα του φθινοπωρου τα δακρυα απο την νυστα
Τα πρωινα που εχουν αυτη την ψυχρα που δεν ξερεις τι να φορεσεις
Μηπως να φορεσεις το προσωπειο του Σου Κου
Αυτο που σε κανει γελαστο?
Αυτο που σε κανει αποδεκτο?
Ολοι φορανε ακουστικα και απομωνονονται περπατουν σκυφτοι και παντα σκεπτικοι..
Ολοι μοιαζουν, ταιριαζουν..
Και γω ψαχνω να βρω μια γνωριμη φατσα στα καθισματα του τρολευ
Με καποιον να μιλησω. Να κατσω σε μια κενη θεση, να ξεκουρασω τα ματια μου-να μην κοιταω εξω απο το παραθυρο- πανω στις λεξεις που εγραψαν πριν απο μενα, στην πλατη του καθισματος του μπροστινου.
Φτανω στην σταση..ποτε στο τερμα.
Νομιζω οτι αν κατεβω στο τερμα δεν υπαρχει λογος να ξαναπαρω λεωφορειο.
Δεν νομιζω οτι αυριο θα αλλαξει κατι στο δρομολογιο
Λεωφορειο η ζωη αδερφια

Ιουλίου 18, 2008 - Posted by | ποιηματα

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: