Το σπιτι μας

Χωρος ελευθερης εκφρασης και δημιουργιας

Τελωνείο

Στο τελωνείο του κόσμου κάθομαι μόνος.
Οι πληγές που δεν κλείσανε οι αποσκευές μου στα σύνορα.
Αυτή η μια ,η κάθε μια δεν θα έρθει πια.
Πέρασε πριν από μένα.
Με ξέχασε
Τα αστερία που κοιτούσε είναι οι βαλίτσες που στοιβάζω στο κενό μου.
Δώσε μου τα μάτια σου για να φωτίσω τον μακρύ μου δρόμο.
Το ταξίδι που διάλεξα, συνεχές κύκλος , δεν βγάζει πουθενά, παρά μόνο στο σημείο που ξεκίνησα.
Με συγχωρείς που τώρα πια δεν κλαίω.
Σταμάτησα να αγαπώ τον εαυτό μου, και ξέχασα να δώσω διαβατήριο στα αισθήματα.
Παράνομα περνώ στην σκοτεινή πλευρά, δεν ξέρω αν ποτέ θα γυρίσω, μάλλον χάθηκα πια.

Advertisements

Σεπτεμβρίου 22, 2008 Posted by | ποιηματα | 4 Σχόλια

Η πόλη

Ρακένδυτε άγγελε, παίξε την μικρή σου φυσαρμόνικα στην γωνία του δρόμου και πες μας πως έπεσες εδώ.
Πες μας γιατί φοβάσαι τον χειμώνα και αγάπησες τα καλοκαίρια μας.
Τι σε έφερε εδώ, και πως έχασες τον δρόμο από τα σύννεφα.
Κρυώνεις, ζεσταίνεσαι σαν και μας σε αυτήν την πόλη, αλλά ποτέ δεν θα είσαι σαν και μας…το ξέρουν και στο λένε με τα μάτια.
Έμπλεξες -το ξέρω- τα φτερά σου στα ραδιοκύματα των κινητών και στα πλοκάμια των δανείων, των πιστωτικών τα δόντια. Η μήπως οι αρρώστια μας σε έφερε εδώ να μας θυμίσεις ότι όλα τελειώνουν μόλις πεθάνει το όνειρο.
Τα μικρά παιδία που ακόμα λυπούνται, κάποια στιγμή θα σε πουλήσουν στα τετράδια για να χωρέσεις σε μια ιστορία, στην διήγηση σε μια παρέα.
Σε μανιφέστα εθνοσωτήρων θα είσαι το λαβράκι, σε διαφημίσεις το κακό παράδειγμα…και αυτή που ξέρουν τραβιούνται πιο πέρα.
Μάλλον τους τυφλώνει το φως των ματιών σου, το γέλιο σου που σαν σπάνιο φυλακτό ξεπούλησες.
Δεν φταίμε εμείς έτσι?
Έτσι θέλουμε μάλλον να νομίζουμε. Εμείς όμως δεν ταρακουνήσαμε τον ουρανό, εμείς δεν ανακατεύουμε την θάλασσα. Μήπως εμείς δεν τραβήξαμε το σύννεφο σου από τα ποδιά σου…
Σε κοιτάμε στην άκρη τον πεζοδρομιών και αλλάζεις μορφή. Σε κάθε μάτια είσαι ένα μικρό παιδί με χαρτομάντιλα και μεμιάς γέρος μεθυσμένος από τα φώτα τις πόλης το βράδυ στο μικρό παγκάκι στην πλατειά μου. Μικρό κορίτσι με λουλούδια στο φανάρι και μετά μετανάστης με μπαγκάζια στο λιμάνι.
Ίσως σε τύφλωσαν τα καθρεφτάκια των κατακτητών τις δύσης, ίσως ξέφτισαν αυτά που πίστευες και έπεσες εδώ.
Δεν μας τα είπαν καλά φαίνετε φίλε. Τι φέρνει το κάθε βρώμικο πρωινό? Βήχα και δάκρυ στους δρόμους τους, πόνο τα βράδια, μοναξιά και λυγμό.

(γραμμενο για τους μεταναστες, αστεγους κτλ αυτης της πολης)

Σεπτεμβρίου 17, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | 2 Σχόλια

γράμμα

Κάνω ένα ακόμα ταξίδι καβάλα στο τυχερό σου αστέρι. Κάνε μια ευχή και θα πέσω στην πιο μεγάλη σου αγκαλιά. Κάνε ένα βήμα πίσω για να σε δω ολόκληρη, θαρρείς και είσαι η πιο μεγάλη εικόνα, νιώθω τόσο μικρός μπροστά σου. Αδύναμος και μόνος σε αυτόν τον απέραντο κόσμο, τον κόσμο σου, τον κόσμο των ματιών σου.
Ανάξιος στέκομαι ξανά δίπλα σου. Πες μου μονάχα μια λέξη, ποτέ μου δεν ζήτησα πολλά. Μην μου πεις σ’αγαπω τώρα, μετά μπορεί να μετανιώσεις. Κάτσε χωρίς να μιλάς όπως τα λουλούδια στο βάζο στο τραπεζάκι τις πλατειάς μου. Μην φοβάσαι μην μαραθείς σε αυτόν τον ξένο κόσμο, θα είμαι εκεί ,πάντα εκεί. Μην τρέξεις μακριά μου τώρα που αφέθηκα σε όνειρα και θάλασσες. Μην τρομάξεις τώρα που άνοιξα το στήθος μου και βγαίνουν χελιδόνια τα λόγια μου. Πετούν για να φωλιάσουν στο κενό σου να γεμίσουν το κόσμο μας, αυτόν που μας έκλεψαν. Μπορεί να ξεψυχήσω εδώ μπροστά στον κόσμο και να ρεζιλευτώ. Ίσως μετά από όλα μου τα χρόνια να έμεινα παιδι, ενας ηλίθιος ακόμα μέσα στην μάζα του κόσμου. Είμαι όμως ευτυχισμένος με το φάρμακο μου, αυτές τις κουκίδες που έγραψα στο κιτρινισμένο αυτό χαρτί. Μούσα είσαι και ερινύα κάθε φορά που ξεθάβω τον μικρό μου εαυτό για να στο δείξω. Γράφω ένα γράμμα απόψε για σένα, θέλω να σου δώσω κάτι ακόμα. Να το έχεις να το αγαπάς όπως τα πούλια αγαπούν τον ουρανό και τα αστέρια την νυχτιά. Έτσι αγαπώ , δεν ξέρω αν έκανα λάθος να σε περιβάλω με λέξεις και προτάσεις αλλά όταν είμαι κοντά σου θέλω να ρεμβάζω, να σιωπώ…μήπως σε κουράσω με τα λόγια μου μήπως δεν μπορείς να μου απαντήσεις και σωπάσεις. Να είμαστε μαζί και ας είμαι στην σιωπή. Δεν θέλω να χαλάσω την εικόνα. Εικόνες, μυρωδιές και ήχοι. Μια σύνθεση γεμάτη αγάπη χωρίς λόγια είναι η παρουσία σου. Παρατηρώ και τα λόγια σου φυλαχτό, ο καπνός από το τσιγάρο σου φουσκώνει τα στήθια σου, μια σταγόνα ιδρώτα τρέχει στους δρόμους του προσώπου, Κλείνεις τα μάτια σου και σκέφτεσαι. Μετά από όλα αυτά τι να τα κανείς τα λόγια αγάπη μου?

(Για ολες σας)

Σεπτεμβρίου 12, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε