Το σπιτι μας

Χωρος ελευθερης εκφρασης και δημιουργιας

TRUE OR FALSE

Πραγματικότητα

Ξύπνησα και τώρα το μισώ το όνειρο μου.

Με άφησε να πεθάνω..

Ρίζες κόντες , προσευχή αντιγραμμένη.

Κλεφτής η σκέψη , τσεκούρι στο λαιμό. Μίσος τώρα η ελευθέρια.. Πόνος , ψέμα.

Η παρακμή αποθεώνεται.

Ξεπέφτουν τα πάντα.

Είδωλα σε γεμίζουν. Σύμβολα που ταυτίζεσαι.

Ξηλώνονται τα ράμματα. Αίμα πηχτό τρέχει , χύνεται κρύο , μαύρο όπως η ψυχή τους.

Δεν μπορώ. Θέλω να φύγω , όμως δεν μπορώ να πατήσω κάτω ούτε και να πετάξω. Βρομιά , πτώματα βασανίζομαι να αναπνεύσω , φοβάμαι να κοιμηθώ μήπως και δω Όνειρο καλό. Μήπως και πεθάνω προσπαθώντας να κοιτάξω σπασμένο γυαλί κατεστραμμένο είδωλο.

(οι πρωτες ιδεολογικες αναζητησεις γραμμενο στα 19 μου)

Άδεια

Η ψυχή σου τώρα άδεια.

Κουβάς χάλκινος με τρυπά στον πάτο δεν συγκρατεί τους όγκους , μόνο λίγο νερό.

Για να σκουριάσει το μέταλλο που σου έφερνε γούρι.

(Γραμενο σε πακετο τσιγαρα στο λεωφορειο)

Ιανουαρίου 22, 2009 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Τραγούδι για σένα

Είμαι δω να ακούσω την λύπη την μεγάλη να αφουγκραστώ τον πόνο.

θα είμαι εκεί να ζεσταθείς να γαληνέψεις και μόλις ξεθυμάνεις μια ανάσα να μου κλέψεις.

Μόλις φύγεις και πάλι μόνος θα ‘με μόλις χαθείς και πάλι το σκοτάδι θα με πάρει δεν θα βρίσκω λέξεις να γεμίσω το ποτήρι μου. Κάποτε τα φιλιά σου έφταναν, τώρα κλαίω μόνος και πάντα μόνος είμαι.

Ποτέ δεν θα φύγω, δεν θα σε αφήσω

Σωστό η λάθος δεν γνωρίζω. Μόνο ότι σε αγαπάω και πάντα ελπίζω.

Ποτέ πια θα είμαι ο ίδιος?.. με άλλαξες πολύ, και τώρα με πληγώνει το πιο λίγο..

Έλα να με σώσεις τώρα που πονάω. Σε μικρά σοκάκια ξενυχτάω με τους περαστικούς κουβέντες γυρεύω για να σε ξεχάσω.

Μάταια συνεχώς πηγαίνω σε δρόμους που δεν είσαι. Δεν πρόκειται να έρθεις να με βρεις. Σε έχασα το βράδυ της γιορτής στον κόσμο μέσα.

Στα σκαλιά που μιλάω καθόσουνα τα βράδια με ένα βιβλίο αγκαλιά και μένα σε μια άκρη. Τώρα έχω στα μάτια μόνο λύπη το άγγιγμα από σένα πιο πολύ από ποτέ μου λείπει.

Ποτέ δεν θα φύγω, δεν θα σε αφήσω

Σωστό η λάθος δεν γνωρίζω. Μόνο ότι σε αγαπάω και πάντα ελπίζω

Ποτέ πια θα είμαι ο ίδιος?.. με άλλαξες πολύ, και τώρα με πληγώνει το πιο λίγο..

Ιανουαρίου 22, 2009 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Μια νυχτα στους Χαϊνηδες

Χτες πηγα στην Φαβελα. Μια μουσικη σκηνη στην Πετρου Ραλλη. Μου εδωσε ενα χαμογελο το μερος οταν εφτασα γιατι το συγκεκριμενο μαγαζι πριν κανα 2 χρονια ανηκε σε ενα φιλο. Ηταν σκυλαδικο. Τωρα ειναι χωρος τεχνης και μουσικης. Παλι καλα ειπα απο μεσα μου. Κατι αλλαζει. Εδω και μερες γυρευω την αλλαγη το διαφορετικο. Γιαυτο ειμαι και γω στους δρομους.

Ενας φιλος ειχε προσκλησεις που κερδισε απο το ραδιο Κοκκινο. Μπηκαμε και καθησαμε. Στους τοιχους πινακες και φωτακια αλλα μπουατ. Ποσο ομορφο εγινε ειπα. Γυρισα να δω τις αλλαγες.  Χαμογελουσα σαν να εβλεπε ενα φιλο απο τα παλια που καθαρισε απο την πρεζα.

Κουβεντουλα με το φιλαρακι μου. Για στιχους για μουσικες , για την Κρητη την Ελλαδα που ανασαινει βαρια αυτες τις μερες απο το τρεξιμο και τα δακρυγονα στους δρομους, Σχεδια που κανουμε που θα κανουμε. Τι ωραια που ξεπερναμε τα ορια με αυτες της συζητησεις. Γινομαστε κατι και αλλαζουμε και μεις. Μονο αυτα τα μερη σε κανουν να λες πραγματα. Αλλου θα μας εδειχναν σαν γραφικους και μαλακες.

Βγηκαν στην σκηνη τα παιδια. Ο Αποστολακης μας ειπε τα δικα του. Οπως μια μερα πριν στα Προπυλαια στην συναυλια κατα της κρατικης τρομοκρατιας. Βερσερεμος συντροφοι ειπε, αυτοοργανωση και αυτοδιαθεση. Και η μουσικη ξεχυθηκε στον αερα. Η μυσταγωγια της λυρας και της τσαμπουνας σε παρασυρει. Η φωνη της κοπελας που τραγουδαει βγαλμενη απο Ανατολη. Το λαουτο δινει ρυθμο στις καρδιες μας. Ενα χειροκροτημα δεν φτανει. 3,5 ωρες επαιζαν ορθιοι για μας ,για αυτους, για τους δρομους, για τον Αλεξη.

Οι Χαινηδες με γεμισαν στιχους, μουσικη,λεξεις και προτασεις. Ειναι απιστευτοι πραγματικα. Θελω να ξαναγραψω για ερωτες και για ψυχες. Για πεζους και οδοιπορους, για εξοριστους.

Ολοι εχουμε μια τιγρη μεσα μας…η λεβεντια ειναι ανοιχτη πληγη και πως την κρατει εκεινος που την εχει… και αλλα πολλα….

Δεκέμβριος 21, 2008 Posted by | Φωτογραφιες, λογια | Σχολιάστε

Έχεις δύο επιλογές..

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..

Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ’ αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι:
Θα έκανες την ίδια επιλογή ;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
«Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;»

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.

«Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ’ αυτό το παιδί.»
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, «μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ’ αφήσουν να παίξω μαζί τους;»
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, «χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, «Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε…»
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει…

Η εξέδρα συνέχισε τότε, «Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε..»
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του
έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, «Shay, Shay, Shay!!!»

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του «απο δώ, απο δώ Shay..»
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας «Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα..»
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ’ αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο «ήρωας» που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, ..κυρίες, …κύριοι, …ο επίλογος..

Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο;

Ένας σοφός είπε κάποτε, «κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της«

Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το

Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια «Shay day
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..

…και, χαμογέλα!!! …μας παρακολουθούν παιδιά.

Δεκέμβριος 9, 2008 Posted by | λογια | Σχολιάστε

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ…

Ζω

Λύγισα πλέον ….

Οι ίδιες παραστήσεις.

Θέατρο του παράλογου δεν έχω όμως ρόλο ούτε είμαι θεατής …..

Σύρματα με κρατούν στην μέση.

Με τραβούν από την μια άκρη στην άλλη ,από στιγμή σε στιγμή σκίζομαι. Όταν δεν θα αντέχω άλλο θα αφεθώ στην μοίρα μου.

Να κλάψω δεν μπορώ.

Να μιλήσω δεν μπορώ.

Να σκεφτώ δεν μπορώ.

Ο χωρισμός μου θα με αναστήσει.

Ο θάνατος είναι γλυκός , ο πόνος μου αποκαλύπτει την νύχτα που με σκέπαζε. Μετρώ τα άστρα, τα μάτια μου στην άμμο λαβα που στην θαλπωρή της ζω. Ζω.

(λιγο πριν μπω στο στρατο στα 20)

Αδιέξοδο

Γιατί να κλαις στο αδιέξοδο.

Περπατάς με σύντροφο τον εαυτό σου.

Σου σκουπίζω τα δάκρυα , σε κοιτώ στην μοναξιά σου. Καις. Φωτιά στα πνευμονία σου.

Σκοντάφτεις , πέφτεις το κορμί σου αφήνει σημάδι στο χώμα. Δεν σηκώνεσαι δεν θες να κουνηθείς έχεις χαθεί στις μαύρες σκέψεις σου. Σε βοηθάω. Θέλεις να ουρλιάξεις να φωνάξεις , όρθιος τώρα σκύβεις να ακουμπήσεις το πεσμένο σου κορμί , θέλεις να προχωρήσεις αλλά το μυαλό σου μένει πίσω.

Πως θα προχωρήσω έτσι… Ρώτας τι να απαντήσω. Δεν ξέρω , αυτό που ξέρω με κατάντησε έτσι. Κοιτώ τόση ώρα τον καθρέφτη και η γυαλάδα του με κόβει το αίμα μου το αίμα του συναντώνται αλλά η ένωση λήψη , η εξίσωση χωρίς αποτέλεσμα.

Λείπεις.

Εσύ μου λείπεις για να βγω από το δάκρυ , το δάκρυ που δεν έπεσε ακόμα κάτω.

Τα δεσμά δεν έλιωσαν ακόμα. Σου φωνάζω αλλά δεν ακούς μόνο με κοιτάς. Παράπονο. Τρέμω κρυώνω μες το μυαλό μου πάγος.

Θα σπάσει? Μέχρι να πέσω σε λήθαργο εκεί θα ξαναρχίσουν όλα… Βίαιος κύκλος , στις άκρες του ξυραφιά…

(για τον ντινο τον απατσι)

Δεκέμβριος 9, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

2 AKOMA..

Κελί

Τα όνειρα μου φεύγουν σαν ταξιδιάρικα πούλια.

Γυρίζουν μόνο για να γεμίσουν τις κόχες του άδειου δωματίου σου , φωλιάζουν στην κενή σου ψυχή. Τόσο βαθιά που δεν μπορείς να τα διαβάσεις.

Το χελιδόνι έκατσε στα βλέφαρα σου , πίσω από τα κάγκελα σου έδωσε ένα λουλούδι.

Το σφήνωσες ανάμεσα στα τούβλα και αυτό τώρα ζει με την αγωνιά σου και τον ιδρώτα σου που τρέχει στο σκελετωμένο σου κορμί κάθε βράδυ.

Όμως η μυρωδιά του αποπνικτική. Μυρίζει σκλαβιά φεύγουν τα πέταλα του , λικνίζονται στο καθαρό αέρα του κόσμου. Βουτάς να τα πιάσεις , δεν μπορείς.

Πριν πληγωθείς τραβιέσαι ξανά στον κόσμο σου.

(γραμμενο για τα κελια στον κορυδαλλο)

Αϋπνία

Τα βράδια που δεν μπορείς να κοιμηθείς , η θολή μου εικόνα ξεπροβάλει μέσα από τον απέναντι καθρέφτη.

Με κοιτάς που χαμογελάω μελαγχολικά.

Σου δίνω το τελευταίο μου λουλούδι τυλιγμένο σε εφαρμοστές γάζες.

Το ακούμπησα στο ξύλινο σου κομοδίνο.

Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την μορφή σου, τα ξανθοκόκκινα μαλλιά σου φωτιές γαλήνιες πάνω στο μαύρο μαξιλάρι σου.

Τα χέρια σου φτερά σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι σου μοιάζεις τώρα με βυζαντινή εικόνα.

Έχεις τραβήξει το βλέμμα σου από πάνω μου. Παραμένω ξεθωριασμένος , κουλουριασμένος στην γωνία μου , κοιτώ το παγωμένο, αιώνιο δάκρυ σου στο μάγουλο μου…

(για σενα ευακι μου)

Δεκέμβριος 4, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Οχι μεγαλα..χωρις γαλα


Στο κέντρο

Μπες τώρα φίλε παλιέ, και δώσε μου το κιτρινισμένο φύλλο του λουλουδιού που οι ρίζες του πνίγουν τώρα την καρδιά μου.

Άπλωσε το χέρι σου και στο λειψό μου σώμα ρίξε μόνο ένα φύσημα συμπόνιας.

Δες με να αφήνομαι στο τυφώνα των συναισθημάτων ,τα χείλη των φίλων ψελλίζουν λόγια παράξενα, και χιλιοειπωμένα.

Κοιτάζω το ποτήρι μου.. εκεί βρίσκω τις ερωτήσεις της ψυχης, και με μια γουλιά τις χάνω….και ο ανίερος κύκλος δεν σταματά….

Κάθε μου κομμάτι πεθαίνει κάθε μέρα και γεννιέται με την μεταχειρισμένη, λερωμένη μου ελπίδα…και ο ανίερος κύκλος δεν σταματά….

Κάνω πάντα πίσω, πάντα απομακρύνομαι από μένα.

Κοιτώ πίσω από το γερμένο μου κορμί και νιώθω υπερηφάνεια ενώ εσύ που με σκότωσες τώρα φτιάχνεις σχήματα στο πικρό καπνό του τσιγάρου και γελάς με το γέλιο που εχασες, ψαχνοντας το….

Όνειρο

Σιχαίνομαι τον κόκκινο ουρανό.

Έντομα σέρνονται κάτω από το δέρμα μου.

Γαμημένα φτερά φύτρωσαν στην πλάτη μου δεν είναι Όνειρο…

Θεραπεία

Όλοι εσείς που με κοιτάτε από μακριά και σιγοψιθυρίζεται ακαταλαβίστικα λόγια, στοχάζομαι ότι φοβάστε την βρωμά των σκέψεων μου.

Τραβιέστε μακριά μου για να μην σας λασπώσω με το αίμα που τρέχει από τις πληγές που άνοιξα όταν απέβαλα τα όνειρα μου. Ύμνος σε κηδεία τα τραγούδια μου. Θυμωμένη θεραπεία από την χολέρα σας.

Νοέμβριος 5, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | 2 Σχόλια

ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ…


Αγάπη 2001

Ψάχνω την αγάπη στα χρόνια της χολέρας. Το αληθινό στα παζάρια των εμπόρων με τις φουσκωμένες λιπαρές κοιλιές. Που να σαι συ ω φωτεινό μου πρόσωπο; Μορφή χαμένη είσαι μέσα στους υπόνομους τους και από κει φεγγοβόλας σπάζοντας τα δάκρυα των άστεγων, θλιμμένη, δώσε εσύ το χέρι σου λουλούδι ανθισμένο και πρόσφερε τους χάδι μέσα από το δικό σου συρματόπλεγμα. Τις λάσπες τους μου τις πασάρουν για φάρμακο. Κατάρα. Αιώνια κολλημένος φαντάζει ο χρόνος και συ εκεί να καταναλώνεσαι –μακριά μου- από αδηφάγα μάτια που σε γδέρνουν και ντύνονται με το ματωμένο σου ψέμα. Άσε με να έρθω κοντά σου, να ξεπουληθώ στα μάτια σου να καώ και να λευτερωθώ, να τραυλίσω μερικές λέξεις που τις ακούς στα φιλμ μελό και γελάς. Να γίνω ρεζίλι γονατίζοντας και κλαίγοντας μπροστά σου στα ορθαδικα ζητώντας ένα σ’αγαπω .. τέλος

ΔΡΟΜΟΣ

Σε βασάνισα πολύ μικρή μου σκέψη και τώρα με εκδικείσαι.

Με έχει φυλακίσει η σκόνη που σηκώνει το βαρύ και συρτό μου βάδισμα

Βαδίζω σε δρόμο μακρύ. Μια ατελείωτη ευθεία, και κοιτώ τις πλευρές του δεξιά, αριστερά. Ψάχνω μες τα πρόσωπα την δική σου μορφή

Εύχομαι να με τυφλώσει η λάμψη των ματιών σου, να ακούσω την φωνή σου στο τελευταίο μου βήμα.

Αποζητώ το άγγιγμα σου, να ακούσω τα λόγια σου να μου δίνουν κουράγιο και τα μάτια σου να δακρύζουν με την λύπες μου, να γεμίζουν αστερία με τις χαρές μου.

Και εκεί στην άκρη του δρόμου μου να σκύψω για να κόψω δυο λουλούδια αυτά που τόσο καιρό πότιζα με τον ιδρώτα μου..

<a href=»http://www.sync.gr/claim/g5GPLml8ba02″ rel=»sync»></a>

Οκτώβριος 26, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | 2 Σχόλια

Ωραια μερα

Σημερα στο τρολλευ μπηκε μια κοπελα. Χαμογελουσε και μιλουσε ευγενικα σε ολους. Ζητουσε συγγνωμη για να περασει και να κατσει. Το προσωπο της ειχε εκφρασεις παιδικες. Χειρονομουσε με μια αθωότητα που δεν βλεπεις πια. Εκατσε μπροστα μου. Κοκκινα μαλλια, βαμμενα. Χαμογελουσα αθως την κοιταζα να ανατριχιαζει οταν φυσαγε απ’ το παραθυρο.

Ηταν μια ωραια μερα σημερα.

Οκτώβριος 8, 2008 Posted by | λογια | 1 σχόλιο

Η πόλη

Ρακένδυτε άγγελε, παίξε την μικρή σου φυσαρμόνικα στην γωνία του δρόμου και πες μας πως έπεσες εδώ.
Πες μας γιατί φοβάσαι τον χειμώνα και αγάπησες τα καλοκαίρια μας.
Τι σε έφερε εδώ, και πως έχασες τον δρόμο από τα σύννεφα.
Κρυώνεις, ζεσταίνεσαι σαν και μας σε αυτήν την πόλη, αλλά ποτέ δεν θα είσαι σαν και μας…το ξέρουν και στο λένε με τα μάτια.
Έμπλεξες -το ξέρω- τα φτερά σου στα ραδιοκύματα των κινητών και στα πλοκάμια των δανείων, των πιστωτικών τα δόντια. Η μήπως οι αρρώστια μας σε έφερε εδώ να μας θυμίσεις ότι όλα τελειώνουν μόλις πεθάνει το όνειρο.
Τα μικρά παιδία που ακόμα λυπούνται, κάποια στιγμή θα σε πουλήσουν στα τετράδια για να χωρέσεις σε μια ιστορία, στην διήγηση σε μια παρέα.
Σε μανιφέστα εθνοσωτήρων θα είσαι το λαβράκι, σε διαφημίσεις το κακό παράδειγμα…και αυτή που ξέρουν τραβιούνται πιο πέρα.
Μάλλον τους τυφλώνει το φως των ματιών σου, το γέλιο σου που σαν σπάνιο φυλακτό ξεπούλησες.
Δεν φταίμε εμείς έτσι?
Έτσι θέλουμε μάλλον να νομίζουμε. Εμείς όμως δεν ταρακουνήσαμε τον ουρανό, εμείς δεν ανακατεύουμε την θάλασσα. Μήπως εμείς δεν τραβήξαμε το σύννεφο σου από τα ποδιά σου…
Σε κοιτάμε στην άκρη τον πεζοδρομιών και αλλάζεις μορφή. Σε κάθε μάτια είσαι ένα μικρό παιδί με χαρτομάντιλα και μεμιάς γέρος μεθυσμένος από τα φώτα τις πόλης το βράδυ στο μικρό παγκάκι στην πλατειά μου. Μικρό κορίτσι με λουλούδια στο φανάρι και μετά μετανάστης με μπαγκάζια στο λιμάνι.
Ίσως σε τύφλωσαν τα καθρεφτάκια των κατακτητών τις δύσης, ίσως ξέφτισαν αυτά που πίστευες και έπεσες εδώ.
Δεν μας τα είπαν καλά φαίνετε φίλε. Τι φέρνει το κάθε βρώμικο πρωινό? Βήχα και δάκρυ στους δρόμους τους, πόνο τα βράδια, μοναξιά και λυγμό.

(γραμμενο για τους μεταναστες, αστεγους κτλ αυτης της πολης)

Σεπτεμβρίου 17, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | 2 Σχόλια

γράμμα

Κάνω ένα ακόμα ταξίδι καβάλα στο τυχερό σου αστέρι. Κάνε μια ευχή και θα πέσω στην πιο μεγάλη σου αγκαλιά. Κάνε ένα βήμα πίσω για να σε δω ολόκληρη, θαρρείς και είσαι η πιο μεγάλη εικόνα, νιώθω τόσο μικρός μπροστά σου. Αδύναμος και μόνος σε αυτόν τον απέραντο κόσμο, τον κόσμο σου, τον κόσμο των ματιών σου.
Ανάξιος στέκομαι ξανά δίπλα σου. Πες μου μονάχα μια λέξη, ποτέ μου δεν ζήτησα πολλά. Μην μου πεις σ’αγαπω τώρα, μετά μπορεί να μετανιώσεις. Κάτσε χωρίς να μιλάς όπως τα λουλούδια στο βάζο στο τραπεζάκι τις πλατειάς μου. Μην φοβάσαι μην μαραθείς σε αυτόν τον ξένο κόσμο, θα είμαι εκεί ,πάντα εκεί. Μην τρέξεις μακριά μου τώρα που αφέθηκα σε όνειρα και θάλασσες. Μην τρομάξεις τώρα που άνοιξα το στήθος μου και βγαίνουν χελιδόνια τα λόγια μου. Πετούν για να φωλιάσουν στο κενό σου να γεμίσουν το κόσμο μας, αυτόν που μας έκλεψαν. Μπορεί να ξεψυχήσω εδώ μπροστά στον κόσμο και να ρεζιλευτώ. Ίσως μετά από όλα μου τα χρόνια να έμεινα παιδι, ενας ηλίθιος ακόμα μέσα στην μάζα του κόσμου. Είμαι όμως ευτυχισμένος με το φάρμακο μου, αυτές τις κουκίδες που έγραψα στο κιτρινισμένο αυτό χαρτί. Μούσα είσαι και ερινύα κάθε φορά που ξεθάβω τον μικρό μου εαυτό για να στο δείξω. Γράφω ένα γράμμα απόψε για σένα, θέλω να σου δώσω κάτι ακόμα. Να το έχεις να το αγαπάς όπως τα πούλια αγαπούν τον ουρανό και τα αστέρια την νυχτιά. Έτσι αγαπώ , δεν ξέρω αν έκανα λάθος να σε περιβάλω με λέξεις και προτάσεις αλλά όταν είμαι κοντά σου θέλω να ρεμβάζω, να σιωπώ…μήπως σε κουράσω με τα λόγια μου μήπως δεν μπορείς να μου απαντήσεις και σωπάσεις. Να είμαστε μαζί και ας είμαι στην σιωπή. Δεν θέλω να χαλάσω την εικόνα. Εικόνες, μυρωδιές και ήχοι. Μια σύνθεση γεμάτη αγάπη χωρίς λόγια είναι η παρουσία σου. Παρατηρώ και τα λόγια σου φυλαχτό, ο καπνός από το τσιγάρο σου φουσκώνει τα στήθια σου, μια σταγόνα ιδρώτα τρέχει στους δρόμους του προσώπου, Κλείνεις τα μάτια σου και σκέφτεσαι. Μετά από όλα αυτά τι να τα κανείς τα λόγια αγάπη μου?

(Για ολες σας)

Σεπτεμβρίου 12, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Σύρμα-ο καιρός της πρίζας

Σου γράφω κάτι μαύρα γραμματα, σε σκονισμένα παλιόχαρτα…κάποτε έτσι ήταν η αρχές σε σελίδες των βιβλίων, θυμάσαι ρε.
Τώρα τα ίδια μαυρισμένα λόγια μου τα στέλνω με ασύρματο. Είναι γεμάτες πικρά η ώρες της οθόνης.
Κάθεσαι σε πιάνο και η σκακιέρα μπροστά σου κινεί τα πιονια στο μυαλό σου. Τα άψυχα ξυλά κρύβουν και αυτά σύρματα που τα χτυπάς με βία αλλά δεν είναι ηλεκτρικά μωρέ δεν είναι συνδεδεμένα με καμία εταιρία δεν είναι τίποτα και είναι το όλων.
Κάποτε αρκούσε αυτό το τίποτα για να σε πάρει το μεσημερι, να ακούσεις ,να γευτείς. Τώρα σου λένε μπαταρίες και οθονες, ταμπελες και ετικετες τι γεύση θα έχει ο ερωτάς τι ήχο κάνει το κορμί της.
Καρδιά μου τρελή κυνηγάς το αυτόνομο. Δεν θέλεις ενέργεια και επιστήμη, όμως γράφεις sms στον νεκροθάφτη για να του πεις τι να γράψει στην ταφόπλακα της κοινωνίας.
Δεν βλέπετε πια μπροστά σας καθάρματα της σιλικόνης και του βυριτιου…? Σκοτώνεται με πλήκτρα το κουράγιο. Με πλήκτρα κατακερματίζεται την ελευθερια, την παντιέρα του Άρη ,του Che. Το παρελθόν δεν καταγράφετε πια στην μνήμες των παιδιών. Μόνο σε ταινίες του αμερικανού.
Καλά που ψοφάμε σε λίγο και δεν θα σας δώσουμε την χαρά να παρασιτοζωειτε επάνω μας. Τι ευχή κάνω ε..? Μην τσιμεντοσεται το μνήμα μας δεν θέλουμε σιδεριες, και μπόγιες στο κουφάρι μας… αυτό ανήκει στο χώμα που το γέννησε ρε.. ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ.. ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ. Φωνάζω με την φωνή μου, εξων από μεγάφωνα και chat, εκτός του zeppelin…ίσως εκτός της εποχής μου. Από το δικό μου κάστρο από λάσπη ,λουλούδια ιδρώτα ,αίμα και φάρμακα ,ναρκωτικά συνθετικά, υφάσματα, αφίσες από τοίχους της Πανεπιστήμιου, βότσαλα ξυλά κιθάρες και βινυλια. Σας λείπει η αγάπη και δεν βλέπετε τους ζητιάνους γύρω μου. Αυτή είναι η δική μου παρέα. Δεν κάνω copy paste την κατάντια σας μόνο κάνω βουτιά «στού κόσμου την ψίχα». Ναι Νικολα, ναι ρε Παυλο.. το δικό σας παρελθον γουστάρω.

Αύγουστος 30, 2008 Posted by | αποψεις για την πολιτικη, λογια | 1 σχόλιο

Μου ειχε λειψει αυτο

Χαιδεψε με να κοιμηθω, κοιτα με παιξε μετα μαλλία μου κανε με να σε ερωτευτω αποψε που αφησα τα πρεπει. Πισω απ τα ματια μου κρυβετε ενα ευχαριστω. Γοργα σου λεω σ’ αγαπω φοβαμαι μην σε χασω. Κλειδωνω την πορτα κρυφοκοιταω κατω απο τα σκεπασματα μηπως εφυγες μεσα στο σκοταδι. Νιωθω το σωμα σου διπλα στο δικο μου.τους χτυπους της καρδιας σου την ανασα σου. Ακουμπαω το χερι μου στο στηθος σου. Τι νυχτα που μου χαρισες… συγκρινεται με οαση στην ερημο μονο με ονειρο. Μην τελιωσει το βραδυ αυτο ποτε αγαπη μου. Ξερεις τι ειναι να μην σβηνει η εικονα σου ξερεις τι ειναι να μην ξεχνουνται τα ματια σου. Καταλαβενεις τι σημαινει να ακουω παντου την φωνη σου, το γελιο σου τα πειραγματα σου. Φωτισε τον δρομο μου, ταρακουναμε οταν πεφτω στην ληθη, ξυπναμε οταν κοιμαμε κανε με να ονειρευτω στεκοντας ορθιος κοιτοντας σε. Ενα μικρο παιδι ειμαι και πρεπει να μου φωναξεις οτι με αγαπας αλλιως ..συνεχεια θα με βλεπεις να τρεχω και να λερωνομαι με λασπη και γρασιδι. Αγαπαμε πριν λαθεψω, αγαπαμε πριν λησμονισω και την τελευταια λαμψη του γυναικειου προσωπου. Δειξε μου οτι εισαι το αληθινο το προσπελασιμο το δυνατο το βαθυ το αιωνιο το παν!

(Γραμμενο για την ελενη στα 27)
13.140-240=ΠΙΣΩ

Αύγουστος 26, 2008 Posted by | λογια | Σχολιάστε

ατιτλα και αλλο ενα…

ατιτλο (ισως να μαι γω)

Φαντασου μια εικονα
αναψε το φως
κοιτα το ακροκεραμο
ειναι πανω του καθησμενο ενα χελιδονι
δεν φευγει τον χειμωνα
δεν πετα το καλοκαιρι
καθεται παντα μονο
αναδευεται νευρικα
ονειρευεται και τα ματια του λαμπουν

τα καλα παιδακια

γιναμε ολοι τα καλα παιδια
με πιανο και γαλλικα
μας πηγανε και στις ουρσουλινες
ισως παψαμε να ζουμε με ινσουλινες
με καλα λογια μετρημενα και ζυγισμενα βλεμματα
κραταμε τα προσχηματα πισω απο ψυχικα προσχοματα και σκεφτομαστε τι θα πει κοσμος..
περασε ο καιρος μαλακα..ξυπνα και μυρισε το καφε που λενε και οι φιλοι μας περα στο ατλαντικο.
Ο κοσμος σε προσπερνα γιατι εισαι ενας ακομα στο σωρο. Γινε διαφορετικος επιτελους ρε συ. Γινε ανθρωπος. Ξερω στο σχολειο σε ταραζε ο διπλανος στην φαπα και συνιθισες. Περασε ο καιρος του ναι, γιαυτο ειμαι αυτος που κομιζει το οχι.

Ατιτλο
Πες μου μια λεξη
Να κανει ρημα με το ποιημα
Πες μου μια λεξη
Να σβησει την σκεψη
Πες μια προταση
Να την γραψω στο τοιχο
Πες μου τι σκεφτεσαι
Να μαθω να μιλαω
Κλαψε μπροστα μου
Να μαζεψω αγιασμο
Ματωσε αποψε για τελευταια σου φορα
Ισως μαθω να κλεινω τις πληγες σου
Κοιτα μπροστα
Σου αναψα τα φωτα
Βρες το δρομο μου
Ολη νυχτα τον ασφαλτονα,του περασα γραμμες. Μονοδρομο τον εκανα μην τυχει και θελησεις να γυρισεις πισω
Γιατι δεν θες κανεναν? Απλωσε τα χερια.
Ουρλιαξε ,πόνα δυνατα εκοφαντικα…
Παλεψε με τουτη την νυχτια
Νικησε για μενα
Εβαλα στοιχημα oτι μπορεις
Ενεχυρο εβαλα την ματια σου

Αύγουστος 18, 2008 Posted by | ποιηματα, λογια | Σχολιάστε

Οι συναναστροφες ….

Καθομαι στο αναπαυτικο καναπεδακι του οδοντιατρου. Επιτηδες πρεπει να ειναι διαλεγμενος ετσι για να μην φοβασαι. Αριστερα μου καθονται μια μανα με το γιο της. Ο γιος ειναι η επιτομη του φλωρου, τρεντι παιδιου απο την κορφη ως τα νυχια. Η μανα, κλασικη ελληνιδα που ευνουχισε τον κανακαρη της με τα μικροαστικα καταλοιπα. Μιλανε για ψωνια και ρουχα, χρωματικους συνδιασμους καθως ψαχουλευουν κατι τσαντες απο καλα μαγαζια της ταξιαρχων (Κορυδαλλος). Την ιδια ωρα στην τηλεοραση που παιζει απεναντι μας παζει η εκπομπη ραδιο αρβυλα στον αντεννα. Απο της αγαπημενες μου!! Παιζει ενα διαφημηστικο της greenpeace με ενα παιδι που σιχτιριζει τους μεγαλους για το κακο που κανουν στο περιβαλλον και πως πρεπει να επαναστατησουμε ολοι υπερ του πλανητη. Οι συνδετημονες μου εξ αριστερων δεν δινουν καμια σημασια στην τηλεοραση που παρεπιπτοντος ειχα βαλει δυνατα για σπασιμο και αφου ειχα παρει το κοντρολ. Δειγμα πρωτο.

Δεξια μου καθετε ενα παλικαρακι και μιλα στο κινητο με το αισθημα και κανονιζει καφεδακι στην Ελευθεριας. Ουτε αυτος παρακολουθει την εκπομπη ουτε για μια στιγμη. Κοιτα τα περιοδικα στο τραπεζακι. Τα περιοδικα που υπαρχουν πανω στο τραπεζι ειναι: ιος της κυριακης, βημαγκαζινο, διφωνο, κατι περιοδικα μοδας, κατι ιατρικα και ενα νιτρο και το μεν. Με πληρη αηδια και αδιαφορια πεταει τα πρωτα στο κατω ραφι του τραπεζιου και παιρνει το νιτρο. Παει κατευθειαν στις σελιδες με τα γκομενακια!! Δειγμα δευτερο..

Πια η σταση μου σε ολα αυτα….πειτε μου

Λυπαμαι … ζω σε αλλο κοσμο…ουτε να ασχοληθω… αν το κανω με βλεπω να γινω κακος με ολους,γραφικος, εξωγηινος…

Ιουνίου 6, 2008 Posted by | λογια | Σχολιάστε

ΠΡΟΣΟΧΗ – ΕΠΕΙΓΟΝ

Καλημέρα ,

το κοριτσάκι ενός φίλου μας που είναι μόλις 4 χρονών πάσχει από

μορφή Καρκίνου Νευροβλάστομα και είναι σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.

Χρειάζεται επειγόντως αίμα ΑΒ Θετικό.

Παρακαλώ πολύ όποιον έχει την ίδια ομάδα αίματος να δώσει αίμα και

να προωθήσει αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους γνωστούς μπορεί!!

Τα στοιχεία είναι:

Αργυρώ Τερεζάκη του Μανούσου και της Δέσποινας, Αγλαία Κυριακού

Ογκολογικό τμήμα ή στο τμήμα αιμοδοσίας

Μαΐου 6, 2008 Posted by | λογια | Σχολιάστε

Παραμυθι απο την nadine..

Κάτω από τα κλαδιά μιας ελιάς γέννησε κάποτε μια πανέμορφη νεράιδα με χρωματιστά φτερά ένα χαριτωμένο σγουρομάλλικο αγοράκι με λαμπερά μάτια σαν αστέρια. Τον ονόμασε Ήλιο. Ήταν ένα πολύ χαρισματικό παιδί που σύντομα έγινε αγαπητό σε όλους στο Νεραϊδότοπο. Οι κάτοικοι των άλλων χωριών τον ζηλεύανε για την ομορφιά, την καλοσύνη και τις ικανότητές του. Περιβαλλόμενος από στοργή και αγάπη από τη μητέρα του, τον πατέρα, τους φίλους, το δάσκαλό του και όλους τους κατοίκους στο Νεραϊδότοπο, ο Ήλιος μεγάλωσε και έγινε άντρας. Ήταν ο πιο περιζήτητος νέος σε όλα τα χωριά και οι κοπέλες τον αγαπούσαν. Εκείνος όμως ένιωθε μόνος.

Πάντα μόνος ανάμεσα σε ανθρώπους που τον αγαπούσαν αλλά δεν τον καταλάβαιναν. Εκείνος ήθελε να γνωρίσει την ομορφιά όλου του κόσμου και όχι να μείνει για πάντα φυλακισμένος στο Νεραϊδότοπο. Κάπου εκεί, εκεί έξω, θα έβρισκε την αγάπη του. Εκείνη τον περίμενε πάντα, το ήξερε. Και μαζί της θα έβρισκε και αυτό που του έλειπε πάντα από τη στιγμή που γεννήθηκε, και του άφηνε μέσα του ένα κενό. Τι ήταν αυτό δεν ήξερε ακόμα. Οι γονείς του όμως δεν τον άφηναν να φύγει. Τον προόριζαν να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά και να κυβερνήσει το Νεραϊδότοπο.

Ο Ήλιος ήταν απελπισμένος, ήθελε να κλάψει. Δεν μπορούσε όμως. Ο Νεραϊδότοπος ήταν όμορφο μέρος, φτιαγμένο από χρυσή άμμο, όμως δεν είχε πουθενά ούτε σταγόνα νερό. Και οι άνθρωποι που φτιάχνονταν από το υλικό του τόπου δεν είχαν καθόλου δάκρυα. Έτσι και ο Ήλιος δεν μπορούσε να κλάψει, και ο πόνος του συνεχώς μεγάλωνε. Όλη την ημέρα έκανε μαθήματα, μιλούσε με τους υπόλοιπους νέους, διασκέδαζαν όλοι μαζί, και τις νύχτες, κλεισμένος στο δωμάτιό του κατάστρωνε το σχέδιό του: είχε αποφασίσει να το σκάσει από το Νεραϊδότοπο.

Μια νύχτα τα κατάφερε. Πήρε μαζί του λίγα ρούχα και φαγητό και ξεκίνησε το ταξίδι του. Ήταν ελεύθερος και ευτυχισμένος. Τρεις μέρες περπατούσε ασταμάτητα χωρίς να κουράζεται, για να δει όσο πιο πολύ μπορούσε από τον κόσμο. Στο τέλος της τρίτης μέρας ξάπλωσε να ξεκουραστεί κάτω από ένα δέντρο και αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε είχε νυχτώσει. Κοίταξε τον ουρανό και είδε μια λάμψη να φωτίζει τη νύχτα. Σηκώθηκε για να δει καλύτερα: ήταν η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει. Το δέρμα και τα χρυσά μαλλιά της έλαμπαν. Φορούσε ένα μοβ διάφανο φόρεμα και χόρευε στον ουρανό. Κάποια στιγμή γύρισε και κοίταξε τον Ήλιο που παρακολουθούσε μαγεμένος το χορό της.

-Γιατί με κοιτάς έτσι; Του είπε.

-Είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω δει, της απάντησε. Τρεις μέρες τώρα γυρίζω τον κόσμο αλλά δεν έχω δει τίποτα πιο όμορφο από τα μάτια σου. Πώς σε λένε;

-Σελήνη.

-Και τι κάνεις;

-Τη μέρα ταξιδεύω στον κόσμο μέσα σε ένα σύννεφο. Και τις νύχτες γυρίζω εδώ, στο σπίτι μου, και βγαίνω και χορεύω.

-Θέλεις να ταξιδεύουμε μαζί; Θέλεις να πάμε μαζί σε όλο τον κόσμο;

-Εντάξει. Αλλά το βράδυ θα γυρίζουμε σπίτι.

Και από τότε ο Ήλιος και η Σελήνη ερωτεύτηκαν και περνούσαν όλες τις μέρες τους μαζί ταξιδεύοντας. Και τις νύχτες γύριζαν πίσω και ο Ήλιος έπαιζε μουσική και η Σελήνη χόρευε, και ήταν ευτυχισμένοι.

Όσο όμως περνούσε ο καιρός ο Ήλιος γινόταν θλιμμένος. Η φωτιά που έκαιγε μέσα του και τον έσπρωχνε να γνωρίσει τον κόσμο και να αναζητήσει παντού το κομμάτι που του έλειπε δεν είχε σβήσει. Και ένιωθε πάλι αιχμάλωτος σε έναν νέο Νεραϊδότοπο. Και έτσι αποφάσισε να φύγει πάλι, και έφυγε. Και ταξίδεψε, ταξίδεψε… Γνώρισε χιλιάδες μέρη, και πολιτισμούς, και ανθρώπους. Και ήθελε να μαθαίνει κι άλλα, κι άλλα. Για πάντα. Νόμιζε πως ο κόσμος είναι άπειρος, και κάπου μέσα στην απεραντοσύνη του θα έβρισκε αυτό που έψαχνε.

Όταν η Σελήνη ξύπνησε είδε ότι ο Ήλιος είχε φύγει. Διάβασε το σημείωμα που της είχε αφήσει: Σ’ αγαπάω, αλλά δε γνώρισα ακόμα όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό φεύγω.

Η Σελήνη ένιωσε το σύμπαν να καταρρέει. Απελπισμένη, έκλαιγε, έκλαιγε συνέχεια. Όλος ο κόσμος άκουσε τον πόνο της. Τις μέρες κρυβόταν για να μην τη βλέπουν. Τις νύχτες δε χόρευε πια. Έβγαινε έξω και έκλαιγε, έκλαιγε… και τα δάκρυά της έγιναν λίμνες, ποτάμια. Και έφτιαξαν τη θάλασσα που έγινε βαθειά και ζητούσε από παντού διέξοδο. Ήταν έτοιμη να καλύψει τα πάντα. Η Σελήνη όμως δε σταματούσε να κλαίει και η θάλασσα έφτασε μέχρι και το Νεραϊδότοπο. Οι κάτοικοι ευτυχισμένοι χαιρόντουσαν το νερό, το άγνωστο για εκείνους μέχρι τότε. Τώρα πια είχαν κι εκείνοι δάκρυα. Το μόνο που τους στενοχωρούσε ήταν η δυστυχία της Σελήνης, που την αγαπούσαν πια πολύ.

Ο ‘Ηλιος συνέχιζε το ταξίδι του ώσπου κάποια στιγμή ο δρόμος του τον έβγαλε πάλι πίσω στο Νεραϊδότοπο, από όπου είχε ξεκινήσει. Και τότε κατάλαβε ότι ο κόσμος δεν ήταν άπειρος. Κι εκείνος τον είχε γυρίσει ολόκληρο. Και τώρα τι έμενε να κάνει; Τι νόημα είχε η ζωή του; Και τότε μετάνιωσε για όλα. Που άφησε τη Σελήνη για ένα ταξίδι σ’ έναν κόσμο που δεν υπήρχε. Πόσο ανόητα είχε φερθεί! Παρασυρμένος από το ανικανοποίητο της ψυχής του σκότωσε μόνος του την πραγματική ευτυχία δίπλα στη γυναίκα που τον αγαπούσε τόσο. Και τότε για πρώτη φορά έκλαψε με την καρδιά του. Τα δάκρυα απάλυναν τον πόνο του. Τότε θέλησε να δει από πού ήρθαν αυτά τα ευλογημένα δάκρυα. Γύρισε στη μητέρα του που τον είχε ήδη συγχωρέσει και τη ρώτησε, κι εκείνη του έδειξε τη θάλασσα.

-Η Σελήνη, του είπε, ήταν στενοχωρημένη γιατί ο άντρας που αγαπούσε την εγκατέλειψε. Και έκλαψε πολύ, και τα δάκρυά της έφτιαξαν τη θάλασσα και μας την έφεραν. Και από τότε όλοι στο Νεραϊδότοπο είναι ευτυχισμένοι.

Ο ‘Ηλιος πλησίασε το νερό και κατάλαβε ότι αυτό ήταν το στοιχείο που του έλειπε πάντα και θα ολοκλήρωνε τον εαυτό του. Αυτό έψαχνε τόσον καιρό να βρει σε όλον τον κόσμο. Και τώρα το είχε εκεί, στο Νεραϊδότοπο από όπου ήθελε κάποτε να ξεφύγει, και του το είχε δώσει η αγαπημένη του, που εγκατέλειψε με τόσο άσχημο τρόπο.

Πήγε να τη βρει και έπεσε στα γόνατά της, μη έχοντας όμως την παραμικρή ελπίδα ότι θα τον συγχωρούσε. Η καρδιά όμως που αγαπάει ξέρει να συγχωρεί. Η Σελήνη τον δέχτηκε με όλη της την καρδιά. Και χόρεψε μαζί του τον πιο όμορφο χορό της ζωής της. Και από τότε δε χώρισαν ποτέ. Ή χώρισαν μετά. Τι σημασία έχει;

Απρίλιος 7, 2008 Posted by | λογια | 2 Σχόλια

Ο ΚΕΝΟΣ ΤΟΙΧΟΣ

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.

Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.

Οι άντρες κατέληξαν να μιλάν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.

Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι’ αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.

Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.

Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο . Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.

Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο .Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.

Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !

Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;

Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου……..δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.


Εν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.

Μαρτίου 19, 2008 Posted by | λογια | 3 Σχόλια

Καλο ε?

Τον περασμένο μήνα μια παγκόσμια έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον ΟΗΕ.
Η μόνη ερώτηση που υποβλήθηκε ήταν:

«Παρακαλώ να εκφέρετε την τίμια και ειλικρινή γνώμη σας για τη
λύση στο πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων στον υπόλοιπο κόσμο».

Η έρευνα απέτυχε για τους παρακάτω λόγους:

Στην Αφρική δεν ήξεραν τι σημαίνει τρόφιμα

Στην Ανατολική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει τίμια.

Στην Αγγλία δεν ήξεραν τι σημαίνει ειλικρινή.

Στην Δυτική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει έλλειψη.

Στην Σκανδιναβία δεν ήξεραν τι σημαίνει πρόβλημα.

Στην Κίνα δεν ήξεραν τι σημαίνει γνώμη.

Στη Μέση Ανατολή δεν ήξεραν τι σημαίνει λύση.

Στη Νότια Αμερική δεν ήξεραν τι σημαίνει παρακαλώ.

Στις δε ΗΠΑ δεν ήξεραν τι σημαίνει υπόλοιπος κόσμος!!!!!

Μαρτίου 5, 2008 Posted by | αποψεις για την πολιτικη, λογια | Σχολιάστε

Επρεπε να χιονισει για να δουμε ασπρη μερα

Κλασσικη ατακα!

Αλυσιδες εβαλες στις ροδες σου… θυμηθηκες να σπασεις της αλυσιδες τις δουλείας σου ομως?
P1000481

Φεβρουαρίου 18, 2008 Posted by | Φωτογραφιες, λογια | Σχολιάστε

Μια βραδια με φιλους και μουσικη…

Βραδυ Παρασκευης στο Σταυρο του Νοτου. Καπου εκει στο Νεο Κοσμο. Εγω και δυο φιλοι απο τον στρατο. Και δεκαδες αλλοι αγνωστοι αλλα με κατι κοινο που ενωνει. Η μουσικη , οι στιχοι, τα βιωματα που βρισκουν σε αυτα την εξηγηση και την λυτρωση. Οι θυμησες απο συναυλιες, γυναικες αντρες που περασαν απο την ζωη του καθενος μας. Τα φιλια οι αγκαλιες και τα δακρυα σταζουν μεσα στις νοτες και τα λογια οταν βγαινει στην σκηνη ο Σωκρατης. Ο Σωκρατη Μαλαμας.

Με τους φιλους αντικρυ και την σκηνη διπλα ξεχαστηκα και ταξιδεψα οπως το χαρτινο καραβακι του πιτσιρικα σην θαλασσα. Χαρτινο , οπως τα χαρτια που μουτζουρωνω και γω μερικες φορες με ζωγραφιες και λογια.

Καπου μεσα στον μυστικο που μοιραζοταν μαζι μας ο Μαλαμας, ειρθε στο μυαλο καποια που με αφησε. «Οσα κομματια και αν μπορεσεις να ενωσεις δεν προκειτε ποτε σου να με νιωσεις»

Και τοτε ο Σπυρος εβαλε ταξη στα πραγματα..Φοβαται ο κοσμος την αληθεια σου μου ειπε. Εκλαψα απο μεσα μου γιατι εχω φιλους και ετσι δεν θα πεθανω ποτε..

Μετα βγηκε η Χαρουλα στην σκηνη για να κανει μια παρεα να αγκαλιαστει και να φυγει απο το μαγαζι τραγουδωντας μεθυσμενη στο δρομο.

χαρουλα

Αυτα τα ολιγα γιατι δεν φτανουν ολα τα megabyte του κοσμου αυτου για να γραψω γιαυτην την νυχτα.

Φεβρουαρίου 16, 2008 Posted by | Φωτογραφιες, λογια | 1 σχόλιο

Το σπιτι μας

Το Blog αυτο γεννηθηκε ενα μεσημερι Τεταρτης. Μια αναγκη για ελευθερια που δυστυχως μονο τα καλωδια και τα δεδομενα δινουν πια. Αυτα και οι δρομοι… Εδω θελω να μοιραστουμε σκεψεις, λογια.. Να δημιουργησουμε , να μουτζουρωσουμε χαρτια και να γινουμε συγκατοικοι σε ενα σπιτι που χωραει τα παντα και τα απαντα..

Φεβρουαρίου 13, 2008 Posted by | λογια | Σχολιάστε